திண்ணைப் பேச்சு: மின்வெட்டு, நாடுகளின் வரலாறு

கடந்த ஒரு மணி நேரத்தில் நான்கு முறை கரண்ட் போய் வந்துவிட்டது. ட்ரான்பார்மர்கள் லோடு தாங்காமல் திணறுகின்றன. மின்சார பற்றாக்குறை நாளுக்கு நாள் அதிகரித்துச் செல்கிறது. அரசாங்கத்திடம் மாற்று ஏற்பாடு எதுவும் இருப்பதாகத் தெரியவில்லை. இனியும் இதற்கெல்லாம் பழகிக்கொள்ள வேண்டியதுதான் என்பது புத்தியில் உறைத்தாலும், மின்சார சாதனங்களுடன் வாழ்ந்து பழகிவிட்டதை சட்டென்று விலக்கிக் கொள்ள முடியவில்லை.

இதனாலேயே நான் ஒரு லேப்டாப் வாங்கும் நிலைக்கு கொஞ்சம் கொஞ்சமாக தள்ளப்பட்டுக் கொண்டிருக்கிறேன். பல ஆண்டுகளாக நான் கட்டாயமாக தவிர்த்து வந்த ஒன்று அது. தவிர்க்க காரணம், வீட்டில் மேசைக் கணினி இருக்கிறது. எப்போதும் பிரியாமல் உடன் என் ஸ்மார்ட் போன் இருக்கிறது. அதிலேயே இணையதளங்களை படித்துக்கொள்ளவும், சின்ன சின்னதாக எழுதியனுப்பவும் முடிகிறது. ஆனால் சீரியஸாக சில விஷயங்களை எழுத அமரும்போதுதான், கரண்ட் போவதன் வலியும், கையடக்க போன்களின் கையறு நிலையும் உறைக்கிறது.

உதாரணமாக, ஜனகனமன சர்ச்சைப் பற்றி இரண்டு பகுதிகள் எழுதி அனுப்பி விட்டேன். அதன் மூன்றாவது பகுதியை வெகுசிரத்தையாக எழுதிக்கொண்டு இருந்தபோது திடீரென்று கரண்ட் போய்விட்டது. என்னுடைய யூபிஎஸ் சில நேரங்களில் பேக்கப் நிற்காமல் அப்படியே அணைந்துவிடும். அதுதான் அப்போது நடந்தது. என்னுடய பல மணி நேர உழைப்பு ஒரு நொடியில் வீணாய் போனது. சேமித்துக் கொள்ளவெல்லாம் அவகாசமே கிடைக்கவில்லை. வெறுத்து போய் விட்டு விட்டேன். மீண்டும் எழுத மனம் வரவேயில்லை. (ஆனால் எழுதுவேன்). ஒரு மணி நேரத்தில் நான்கைந்து முறை மின்சாரம் தடைபட்டால் எந்த யூபிஎஸ் தான் தாங்கும்? அதனால் அதனிடம் நான் குறைபட்டுக் கொள்வதில்லை.

அரசாங்கம் செய்து தந்திடாத மாற்று ஏற்பாட்டை நாம் நம் சொந்த செலவில் செய்துகொள்ள வேண்டிய நெருக்கடியில் இருக்கிறோம். வீட்டில் நம்மை ஆக்கிரமித்து கிடக்கும் இயந்திரங்களின் எண்ணிக்கையில் சிலவற்றை கூட்ட வேண்டியுள்ளது. வீட்டுக்கு வீடு அவரவர் வசதிக்கு தக்க ஏஸி, ஜெனரேட்டர், இன்வெர்ட்டர், யூபிஎஸ், லாப்டாப் என்று சில இயந்திர சாதனங்களை வாங்கிப்போடும் அவசியம் ஏற்பட்டுவிட்டது. ஆடம்பரம், அத்தியாவசியமாகிவிட்டது.

முடியாதவர்கள் வாழ்க்கையில் இயந்திரங்கள் இன்றி வாழ்ந்த முற்கால மனநிலையை சாத்தியப்படுத்திக்கொள்ள வேண்டியதுதான்.
ஆனால், இந்த கொளுத்தும் கோடையில் காற்றாடி இயங்காததால் தூங்க முடியாமல் தவிக்கும் என் குழந்தையின் முகம் பார்த்து ‘பொறுத்துக்கொள்’ என்று எப்படி நான் சொல்லமுடியும்? விரைவில் என் பட்ஜெட்டையும் மீறி சில செலவினங்கள் அதிகரிக்க உள்ளன.
-0-

நான் தற்சமயம் அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகளின் அரசியல் மற்றும் பொருளாதார சரித்திரம் பற்றி படித்து வருகிறேன். அதைப் படிக்கப் படிக்க, இந்தியாவின் பின்தங்கிய நிலை, பொதுவெளி/அரசியல் நாகரிகங்களின் தேக்க நிலை குறித்து சில புரிதல்களை அடைய முடிகிறது.

யூ.எஸ், கனடா, சிங்கப்பூர் போன்ற குறுகிய அரசியல் வரலாறு கொண்ட நாடுகளை இந்தியா, இந்தோனேஷியா, பாரசீகம் போன்ற நெடும் வரலாறு கொண்ட நாடுகளின் அரசியல் பொருளாதார வரலாறுகளுடன் ஒப்பாய்வு செய்வதன் மூலம் (comparative study), நெடும் வரலாறு நாடுகளின் வளர்ச்சிக்கு அந்த தொன்மையே தடையாக இருந்துள்ளது என்பதை நிரூபிக்க முடியும். வேறுவிதமாக சொன்னால் காலனி நாடுகளின் அபார வளர்ச்சியுடன், பழம்பெரு நாடுகளின் பின்தங்கிய சமூக பொருளாதாரத்தை ஒப்புநோக்குதல் என்றும் சொல்லலாம்.

சீனா, ஜப்பான் போன்ற சில விதிவிலக்குகள் இதற்கு உண்டு. ஆனால் சீனாவுக்கு அதன் கறாரான பொதுவுடமை கொள்கையும், ஜப்பானுக்கு அதன் isolationism-ம் வளர்ச்சியை சாதித்துக் கொடுத்துள்ளன.

இது குறித்த விவாதத்தில் மையக்கருத்திலிருந்து விலகாத எடுகோள்களை முன்வைத்து அலசுவதன் மூலம் இந்திய வளர்ச்சிக்கு தடையாக இருந்துவரும் காரணிகளை பிரித்துப்பார்த்து இனங்காணலாம் எனத் தோன்றுகிறது. எழுத்தில் முடியாவிட்டாலும் நேர்பேச்சிலாவது ஆர்வமுள்ள நண்பர்களுடன் விவாதித்து பார்க்க வேண்டும்.

மேலும்...

அதிநாயக ஜெயஹே -2

இதுவரை: விக்டோரியா மகாராணி மற்றும் அவருக்கு அடுத்து பதவிக்கு வந்த ஏழாம் எட்வர்டு ஆகிய இருவரின் முடிசூட்டல் விழாக்களும் ‘டெல்லி தர்பார்’ என்ற பெயரில் டெல்லியில் நடைபெற்றன. ஆனால் இரண்டிலுமே சம்மந்தப்பட்ட அரசியும், அரசரும் கலந்து கொள்ளாமல் அவர்களின் பிரதிநிதிகளும், அதிகாரிகளும் மட்டுமே கலந்து கொண்டதாக அமைந்துவிட்டன. இனி..,

King George V, Emperor of India with Empress Mary

விக்டோரியாவின் மகன் ஏழாம் எட்வர்டு இறந்தப்பின் அவரது இரண்டாம் மகன் ஐந்தாம் ஜார்ஜ் பரந்துபட்ட பிரிட்டிஷ் சாம்ராஜ்ஜியத்தின் ஏக சக்கரவர்த்தியாக முடிசூட்டிக் கொண்டார்.

இவர் ரொம்ப அதிர்ஷ்டசாலி ராஜா. உண்மையில் இவருக்கு கிடைத்த இந்த சக்கரவர்த்தி பதவி, மற்றும் அதன் பட்டமகிஷியாகிய மேரி - இரண்டுமே இவரது அண்ணனுக்கு கிடைக்க வேண்டியது. மன்னருக்கான வாரிசுரிமைப் பட்டியலில் ஜார்ஜ் இரண்டாம் இடத்தில்தான் இருந்தார். இவரின் அண்ணன் இளவரசர் ஆல்பர்ட் விக்டர் தான் அடுத்து பதவியேற்க இருந்தார். மேலும் மிக அழகிய இளவரசியாகிய மேரியுடன் விக்டருக்கு நிச்சயமாகியும் இருந்தது. இருவருக்கும் காதல் வேறு.

கல்யாணத்துக்கு மூன்று மாதங்கள் இருந்தநிலையில் விக்டரை நிமோனியா காய்ச்சல் ரூபத்தில் மரணம் தழுவிக்கொண்டது. அவரது அஞ்சலி கூட்டத்தில் கலந்து கொள்ள வந்திருந்த அண்ணனின் fiancée மேரியுடன் துக்கத்தை பங்கிட்டுக்கொள்ள வேண்டி அடிக்கடி சந்திக்க நேர்ந்ததில், வாழ்க்கையை பங்கிட்டுக்கொள்ளும் அளவுக்கு இருவரின் நெருக்கமும் வளர்ந்தது. பட்டத்து உரிமை, அண்ணனின் காதலி இரண்டுமே ஜார்ஜ் வசமானது.

ஜார்ஜ் இன்னொரு விதத்திலும் அதிர்ஷ்டசாலி... அவரைப்போல பெருமை வாய்ந்த பட்டாபிஷேகம் வேறு யாருக்கும் நடந்ததில்லை.

டெல்லி தர்பார் III: கண்டதுமில்லை கேட்டதுமில்லை

1910-ல் ஜார்ஜ் பிரிட்டிஷ் சக்கரவர்த்தியாக பதவியேற்றுக் கொண்ட பிறகு, அவருக்கு இந்திய சக்கரவர்த்தியாகவும் முடிசூட்ட முடிவு செய்யப்பட்டது. இவருக்கு முன்பு யாரும் அப்படி தனியாக முடிசூட்டிக் கொண்டதில்லை. ஆனால் இவர் செய்து கொள்ள விரும்பினார். அது நிமித்தம் மூன்றாவது டெல்லி தர்பார் ஏற்பாடாகியது. ஜார்ஜ் அவசியம் கலந்து கொள்வதாக அப்போதைய வைஸ்ராய் ஹார்டிங் பிரபுவிடம் உறுதியளித்து விட்டார்.

ஜார்ஜுக்கு இளவரசராக ஏற்கெனவே இந்தியா வந்த அனுபவம் உண்டு. அதன்போது அவர் மதராஸில் இருந்த போது ராஜா ரவிவர்மாவைகூட அழைத்து சந்தித்திருக்கிறார். பாரதியார் கூட அவரின் மதராஸ் வருகை குறித்து பாடல் பாடியுள்ளார். அதனால் இந்தியா அவருக்கு புதிதல்ல. இந்தியாவுக்கும் அவர் புதியவரல்ல.

சக்கரவர்த்தி ஜார்ஜ் இந்தியா வரப்போகிறார், வந்து டெல்லியில் இந்திய சக்கரவர்த்தியாக பதவி ஏற்றுக்கொள்ளப் போகிறார் என்னும் செய்தி தீயாக வேலை செய்தது. நாடே உற்சாக ஏற்பாடுகளில் திமிலோகப் பட்டது. டெல்லி தர்பாரை கண்ணார காண மக்கள் தங்களை ஆவலுடன் தயார் செய்து கொண்டனர்.

(சமீபத்தில் நடந்த உலக கோப்பை இறுதிப் போட்டியை காண இந்தியா ஆவலுடன் தன்னை எப்படி தயார் படுத்திக் கொண்டதோ, அது போல என்று சொல்லலாம்.)

ஏற்பாடுகள் தொடங்கின.

தர்பாருக்காக செங்கோட்டையில் கேலரி கட்டப்பட்டது. 12,000 சிறப்பு விருந்தினர்களும்(ராஜாக்கள், கவர்னர்கள்), 70,000 வரையிலான உள்ளூர் மற்றும் ஐரோப்பிய விருந்தினர்கள் அமர்ந்து பார்க்கும் விதமாக அது திட்டமிடப்பட்டது. விருந்தினர்கள் தங்குவதற்காக 40 சதுர கிலோ மீட்டரில் 233 கூடாரங்கள் அமைக்கப்பட்டன. டெல்லியை சுற்றி 64 கி.மீ.க்கு புதிய சாலைகள் போடப்பட்டன. 48 கி.மீ.க்கு தண்ணீர் குழாய்கள் பதியப்பட்டன (அக்காலத்தில் அது பெரிய விஷயம்). இதுபோல இன்னும் பல பிரம்மாண்ட ஏற்பாடுகள்..., சொல்லிக்கொண்டே போகலாம். (கிடைத்தால் அஹ்மெத் அலியின் ‘Twilight in Delhi’ நூல் படியுங்கள். அதில் விரிவாக இருக்கும்).

பேரரசரின் கிரீடம் அந்த காலத்தில் லண்டனில் மிகப்பிரபலமாக இருந்த Garrad & Co மூலமாக எட்டு வளைவுகளுடன் 6100 வைரங்கள், வைடூரியங்கள், பச்சைக் கற்கள் பதிக்கப்பட்டதாக தயாரிக்கப் பட்டது. செலவு அறுபதாயிரம் பவுண்ட். எடை சுமார் 1 கிலோ.

சக்கரவர்த்தினி மேரியின் கிரீடத்தை(tiara) பாட்டியாலாவின் ராணி விரும்பி பொறுப்பேற்று செய்து கொடுத்தார். ஒட்டு மொத்த இந்திய பெண்களின் அன்பின் அடையாளமாக மேதகு ராணிக்கு பரிசளிப்பதாகவும் அறிவித்தார்.

சொன்னபடி 1911, டிசம்பரில் பேரரசர் ஐந்தாம் ஜார்ஜ் முடிசூட்டிக் கொள்ள இந்தியா வந்தார்.

முறைப்படி 101 துப்பாக்கி குண்டுகள் முழங்கி மரியாதை செய்ய 1911, டிசம்பர் 12 -ல் டெல்லி தர்பார் தொடங்கியது. தர்பார் மண்டபத்தில் ராணி சகிதம் பேரரசர் வீற்றிருந்தார். (வீடியோ)

முதலில் ஹார்டிங் பிரபு தொடங்கி ஒவ்வொருவராக மன்னருக்கு மரியாதை செய்யத் துவங்கினர்.

யார் யாரெல்லாம் மரியாதை செய்தார்கள்?

அது எப்படிபட்ட மரியாதையாக இருந்தது?

பிரிட்டிஷ் இந்தியாவில் அப்போது இருவிதமான ஆட்சிமுறைகள் நிலவி வந்தன. பிரிட்டிஷாரின் நேரடி ஆட்சியில் இருந்த ரெஸிடென்ஸி இந்தியா (Residencies of British India). மற்றும், மஹாராஜாக்கள், நவாப்கள், ராணாக்கள் போன்றவர்களின் கீழ் இருந்த சுதேசி இந்திய நாடுகள் (Native Indian States). அப்படியாக மொத்தம் 562 சுதேசி சமஸ்தானங்களாக இருந்தன.

அத்தனை சமஸ்தானங்களின் ராஜாக்கள், ராணிக்கள், இளவரச, இளவரசிகள் என தோராயமாக கூட்டிப் பார்த்தால் ராஜ வம்சத்தினர் மட்டும் ஆயிரக்கணக்கானோர் எண்ணிக்கையில் வரும். அவர்கள் எல்லோரும் பார்வையாளராக இருக்க, அவர்களில் ராஜாக்கள் அல்லது அவர்களின் பிரதிநிதிகள் 562 பேர் வரிசையாக வந்து தர்பாரில் வீற்றிருக்கும் பிரிட்டிஷ் சக்கரவர்த்தியின் முன்னால் மண்டியிட்டு மரியாதை செலுத்திச் செல்லும் காட்சி எப்படி இருக்கும்?

ஒரு தேசத்தின் ராஜா என்றால் அவருக்கு தினம் தாள் பணிந்து மரியாதை செய்ய அவர் தர்பாரிலேயே தினம் ஆயிரம் பேர் வரப்போக இருப்பார்கள். ஆனால் நூற்றுக்கணக்கான தேசங்களின் ராஜாக்கள் ஒவ்வொருவராக ஒரு பேரரசருக்கு முன் மண்டியிட்டு, அவர் கையைப்பிடித்து முத்தமிட்டு (kissing of 'His Majesty's hand) வணங்கி மரியாதை செய்யும் காட்சி எவ்வளவு அபூர்வமானது! அது அந்த பேரரசருக்கு எவ்வளவு மதிப்பானது! அதுதான் மூன்றாம் டெல்லி தர்பாரில் நடந்தது. (வீடியோ)

காஷ்மீர் தொடங்கி கன்னியாகுமரி வரை பிரதேசம் வாரியாக (அதன் வரிசைக்கிரமம் கூட சொல்ல முடியும்) ராஜாக்கள், கவர்னர்களின் மரியாதை செலுத்தும் வைபவத்தைக் காணும் போது, பிரிட்டிஷ் சாம்ராஜ்ஜியத்தின் முன் மண்டியிட்டது அவர்களல்ல ஒட்டு மொத்த இந்தியாவின் மாட்சிமையும் என்பதை எடுத்துக்காட்டிய நிகழ்ச்சி அது.

இத்தனை மன்னர்கள் சேர்ந்து அடித்த ராயல் சல்யூட், ஒரு grand salutation, வேறு எந்த அரசருக்கும் எப்போதும் கிடைத்ததாக சரித்திரம் கண்டதும் இல்லை, கேட்டதும் இல்லை!

இந்த நிகழ்ச்சியில் கலந்து கொண்ட பொது மக்களின் எண்ணிக்கை ஐந்து லட்சம் என்று ஒரு கணக்கு சொல்கிறது.

உண்மையிலேயே இந்த ராசா ரொம்ப அதிர்ஷ்டக்காரர் தானே?

விஷயம் இதோடு முடிந்துவிட வில்லை. இவ்வளவு சிறப்பான பட்டாபிஷேக விழாவின் இறுதியில் ஹைலட்டாக ஏதாவது அறிவிப்பு வெளியிட்டால் தானே அதற்கே ஒரு அழகு! சக்கரவர்த்தி ஜார்ஜ் அவ்வாறாக இரண்டு அறிவிப்புகளை தன் வாயாலேயே வெளியிட்டார். அதைக் கேட்டதும் அங்கே கூடியிருந்த லட்சோப லட்ச மக்களும் ஆர்பரித்து சந்தோஷ கூச்சலிட்டனர். அவை,

1. இந்தியாவின் தலைநகர் இன்று முதல் கல்கத்தா அல்ல, இனி அது டெல்லி! தலைநகர் மாற்றப்படுகிறது.

2. 1905-ல் கர்சன் பிரபு காலத்தில் இரண்டாக பிரிக்கப்பட்டு, அதனால் மக்களின் கடும் அதிருப்திக்கு ஆளாகியிருந்த வங்க பிரிவினை திட்டம் உடனடியாக கைவிடப் படுகிறது. வங்கம் மீண்டும் ஒன்றிணைக்கப்படுகிறது.

இந்த இரண்டு அறிவிப்புகளும் கடைசி நேரம் வரை மிக மிக ரகசியமாக வைக்கப்பட்டிருந்தன. தான் அறிவிக்கும் வரை செய்தி வெளியே கசிந்துவிடக் கூடாது என்பதில் மன்னர் தனி கவனம் கொண்டிருந்தார். அதற்காக அந்த அறிவிப்பை அச்சு கோர்த்து அச்சிட்டுத் தந்தவர்கள் எல்லாம் மூன்று நாட்களாக தடுத்து வைக்கப்பட்டிருந்தனர். அதன்படியே, ஒரு இன்ப அதிர்ச்சி அறிவிப்பாக அவை அமைந்தன.

-0-

ஐந்தாம் ஜார்ஜுக்கும் ஜன கன மன பாடலுக்கும் ஏற்பட்ட தொடர்பும் எழுந்த சர்ச்சையும் — அடுத்தப் பகுதியில்...

மேலும்...

அதிநாயக ஜெயஹே -1

இந்தியாவின் தேசிய கீதம் 'ஜன கன மன’ பாடல் பாரத தாயை போற்றி பாடப்பட்டதா, அல்லது ஐந்தாம் ஜார்ஜ் மன்னரை வாழ்த்திப் பாடப்பட்டதா என்பது குறித்து ஒரு நீண்ட கால சர்ச்சை இருந்துவருகிறது. அதைப்பற்றி நண்பன் சதீஷ்கண்ணன் கேள்வி எழுப்பியிருந்தான்.

அதனை சரியாக அணுகிப் புரிந்து கொள்ள வேண்டுனாமால் அக்கால அரசியல் சூழல் பற்றியும், ஐந்தாம் ஜார்ஜ் மன்னரின் இந்திய வருகை பற்றியும், அவருக்கு நடந்த முடிசூட்டு விழா பற்றியும் கொஞ்சம் விரிவாக தெரிந்து கொள்ள வேண்டியுள்ளது.

சரித்திரத்தின் பக்கங்களில் பயணிப்பது சிலருக்கு கொட்டாவியை வரவழைக்கலாம். இருந்தாலும் முடிந்தவரை சுருக்கமாகவும் புரியும்படியும் சொல்ல முயற்சிக்கிறேன்.

முடிசூட்டல்கள்: டெல்லி தர்பார் I

1857-வரை இந்தியாவை ஆண்டது பிரிட்டிஷ் கிழக்கிந்திய கம்பெனி. 1857-ல் சிப்பாய் கலகம் இந்தியாவை உலுக்கியது. நாடெங்கும் கிளர்ச்சிகள் அமளி துமளிப் பட்டன. அதனை அடக்குவதற்கு கம்பெனியார் படாத பாடு பட்டனர்.

எல்லாவற்றையும் கூர்ந்து கவனித்துக் கொண்டிருந்த பிரிட்டிஷ் மகாராணி விக்டோரியாவுக்கு இனியும் இந்திய நிர்வாகத்தை கம்பெனியார் வசம் விட்டு வைப்பது சரியாகப் படவில்லை. 1857-ல் விக்டோரியா பிரகடனம் என்னும் ஒரு வரலாற்று முக்கியத்துவம் வாய்ந்த பிரகடனத்தை வெளியிட்டு இந்தியாவை நேரடியாக பிரிட்டிஷ் ஆட்சியின் கீழ் கொண்டு வந்தார். கம்பெனி கலைக்கப்பட்டு, அதன் சொத்துகள் நாட்டுடமை ஆக்கப்பட்டன. அதுவரை ஒரு கார்ப்போரேட் கம்பெனியின் சொத்தாக மட்டும் இருந்துவந்த இந்திய துணைக் கண்டம், அது முதல் ’பிரிட்டிஷ் ராஜ்’ என்று அழைக்கப்பட்டு மகாராணியாரின் ஆளுகைக்கு வந்தது.

1876-ல் விக்டோரியா அதிகாரப்பூர்வமாக இந்தியாவின் சக்கரவர்த்தினியாக (Empress of india) முடிசூட்டப் பட்டார். அவருடைய விருதுகள் ‘Queen of England, Scotland, Wales, and Northern Ireland and Dominions across the Seas and Empress of India’ என்று அழைக்கப்பட்டன. அதனைத் தொடர்ந்து அவருடைய முடிசூட்டு விழா இந்தியாவிலும் கொண்டாடப் பட்டது. 1877-ல் நடந்த அந்த விழா ‘டெல்லி தர்பார்’ என்று அழைக்கப்பட்டது. (தர்பார் என்றால் என்ன என்று பின்னர் விளக்கமாக எழுதுகிறேன்).

பெரிய படோபங்கள் இன்றி முக்கியமான மகாராஜாக்கள், நவாப்கள் மட்டும் கலந்து கொள்ள நடந்து முடிந்த அந்த விழா, மகாராணியாரின் முடிசூட்டலை அறிவிக்கும் ஒரு நிகழ்ச்சியாக மட்டும் நடந்து முடிந்தது.

முடிசூட்டல்கள்: டெல்லி தர்பார் II

1901-ல் விக்டோரியா இறந்துபட்டார். அவரைத் தொடர்ந்து அவர் மகன் ஏழாம் எட்வர்டு அரியணை ஏறினார். ‘மொட்டத்தலை ராசா’ என்று பட்டப் பெயர் கொண்டு அழைக்கப்பட்ட அவருக்கு ஆட்சிக்கு வரும் போதே 60 வயது ஆகியிருந்தது. சில ஆண்டுகள் மட்டும் ஆண்டுவிட்டு அவரும் இறந்துவிட்டார்.

அந்த ஏழாம் எட்வர்டுக்கும் ஒரு முடிசூட்டு விழா இரண்டாம் டெல்லி தர்பாராக 1903-ல் டெல்லியில் ஏற்பாடாகியது. அப்போது இந்தியாவில் வைஸ்ராயாக இருந்த கர்சன் பிரபு அதற்காக ஒரு தடபுடல் ஏற்பாட்டை செய்திருந்தார். அதன்படி பேரரசர் ஏழாம் எட்வர்டு இந்தியா வந்து வரவேற்பு, விருந்து உபசரணைகளை ஏற்றுக்கொண்டு இந்தியாவின் பேரரசராக முடிசூட்டிக் கொள்ள வேண்டும்.

நிகழ்ச்சிக்கு வருவதாக வாக்களித்திருந்த மன்னர் கடைசி நேரத்தில் தன் தம்பியை மட்டும் அனுப்பி வைத்தார். அது பெரும் ஏமாற்றமாக இருந்தாலும் செய்த ஏற்பாடுகளில் குறைவின்றி ஒரு அசத்தலான தர்பாரை நடத்திக் காட்டினார், கர்சன் பிரபு. நாடே பிரமித்தது.

அதற்கு பிறகு ‘டெல்லி தர்பார்’ என்றால் ஒரு உயர்வான அடையாளமும், பெருமிதமும் உலக அளவிலான கவன ஈர்ப்பும் அந்த நிகழ்ச்சிக்கு உண்டாயிற்று.

-0-

டெல்லி தர்பார் என்றால் என்ன,

ஐந்தாம் ஜார்ஜ் மன்னரின் முடிசூட்டு விழாவும் 3-ம் டெல்லி தர்பாரும்,

தாகூர் எழுதிய ஜன கன மன பாடல்,

— அடுத்தப் பகுதியில்.

மேலும்...

அண்ணமார் சாமி கதை

சில நாட்களாக பொன்னர்-சங்கர் திரைப்பட புகைப்பட காட்சிகள் கண்ணில் விழுந்து கவனத்தை கவர்ந்து வருகின்றன. பிரசாந்த் அழகான உடையலங்காரங்களில் இரட்டை வேடம் பூண்டிருக்க, வடநாட்டு வெண்சரும அழகிகள் அவரைச் சுற்றி ஆடி பாடிக் கொண்டிருக்கின்றனர்.

பொன்னர்-சங்கர் கதை - கொங்கு பிரதேசங்களில் 'குன்னடையான் கதை’ என்று வழிவழியாகப் பாணர்களால் பாடப்பட்டு வரும் ஒரு வீர காவியம். கொங்கு வேளாளர்களுக்கும் வேட்டுவர்களுக்கும் இடையே நடந்த போர் ஒன்றை பற்றிய கதை. அவர்கள் உணர்வுகளுடன் பின்னிப் பிணைந்த ஒன்று. ஒரு எளிய உதாரணம் சொன்னால் எந்தளவு அது ஒரு மரபு சார்ந்த ஒரு கதையாடல் என்பது புரியும்:

கொங்கு வேளாளர்களின் பெயர்களில் வழங்கப்படும் பொன்னான், பொன்னுசாமி, சின்னசாமி, பெரியசாமி, பெரியண்ணன், சின்னண்ணன், சங்கரன், பொன்னையன், சின்னையன்...,

பெண் குழந்தைகளின் பெயர்களில் இருக்கும் அருக்காணி, தங்கம்மாள், முத்தம்மாள், முத்தாயி, பவளாயி...,

போன்ற பெயர்கள் எல்லாம் அண்ணமார் சாமி கதை அல்லது குன்னடையான் கதை அல்லது பொன்னர்-சங்கர் கதையில் வரும் கதாப்பாத்திரங்களின் பெயர்களே.

வெகுளியான ஒரு ஆளை பார்த்து ‘மசையன்’ என்று கேலி செய்யும் வழக்கம் உண்டு. பொன்னர்-சங்கர் சகோதரர்களின் தந்தை குன்னடையான் பங்காளிகளின் சூழ்ச்சிகளைப் பற்றி அறிந்து கொள்ளாமல் அவர்களை நம்பி விடுவதாக வரும் இடத்தில் அவர் குணத்தை சுட்டிக்காட்ட இந்தச் சொல் கையாளப்படுகிறது.

கொங்கு வட்டாரத்தில் போடப்படும் பின்வரும் விடுகதையை கேள்விப்பட்டிருக்கலாம்:

‘பெரியண்ணன் வேட்டிய மடின்னாலும் மடிக்க முடியாது

சின்னண்ணங் காச எண்ணுனாலும் எண்ண முடியாது’

இதற்கு வானம், விண்மீன்கள் என்று விடை. இதில் வரும் பெரியண்ணன், சின்னண்ணன் போன்ற பெயர்களும் அண்ணமார் சாமிகளையே குறிக்கின்றன. இது போல பல பழமொழிகளும், விடுகதைகளும், கொங்கு வட்டார வழக்கில் வெகு இயல்பாக ஊடாடுவதை கவனிக்கலாம்.

குல தெய்வங்களின் கோவில்களுக்குச் செல்வதற்கு இணையாக வீரப்பூர் அண்ணமார் சாமி கோவிலுக்குச் செல்வதையும், அங்கே நடைபெறும் படுகளத் திருவிழாவில் பங்குகொண்டு வழிபடுவதையும் தம் கடமையாக கொண்டிருக்கும் குடும்பங்கள் பல உண்டு.

இப்படி பல தலைமுறைகளாக ஒரு இனத்தின் சரித்திரத்துடன் ஒட்டி உறவாடி வரும் அவர்களின் நாட்டார் வழக்காற்றை, அதன் பண்பாட்டு அடையாளத்தை எவ்வளவு சினிமாத்தனம் செய்து பாழடிக்க முடியுமோ அவ்வளவு செய்திருப்பதாக வெளியாகும் புகைப்படங்களை காணும்போது தெரிகிறது.

சினிமாவில் நேட்டிவிட்டி என்பதன் அர்த்தம் வேறுதான் எனினும், ஒரு மண்சார்ந்த மரபு கட்டிக் காத்து வரும் சரித்திர நிகழ்வின் கலை வடிவம் ஒன்றை படமாக்கும்போது, அதற்கு எந்தளவு நேர்மையாக இருக்கிறோம் என்பது முக்கியம். இந்தப் படம் அதை செய்யத் தவறியிருந்தால், கடுமையான கண்டனங்களை சந்திக்க நேரிடும்.

-0-

படித்தவர்களுக்கு நன்றி. மீண்டும் தலைப்புக்கு வருவோம்.

இங்கே நான் எழுதியுள்ளது மிகவும் மேலோட்டமான அலசல். இது வெறும் சினிமா சம்மந்தப்பட்டது மட்டுமே.

குன்னடையான் கதை எனப்படும் அண்ணமார் சாமி கதையைப் பற்றி எழுத நிறைய உண்டு.

அக்கதை -

அக்கதையின் பின்புலம் -

அக்கதையின் இருவேறு வெர்சன்கள் -

ஆய்வு ரீதியாக நுணுகிப் பார்க்கும்போது இரண்டில் ஏற்புடையதாக இருப்பது எது என்பது -

அக்கதைப்பாடலின் இன்றைய நிலை -

அதைப் பற்றிய ஆராய்ச்சி நூல்கள் -

என்று நிறைய உண்டு.

காலம் காலமாக கூத்து மேடையின் வழி கசிந்து காதில் நுழையும் கதைப்பாடலின் பின்னுள்ள கதையே பெரும்பாலும் யாருக்கும் தெரியாது எனும்போது மற்ற கேள்விகளுக்கெல்லாம் வேலையே இருப்பதில்லை.

-0-

இட்டுக்கட்டப்படும் கதையில் மெய்யென்ன பொய்யென்ன? இரண்டுமே புனைவுதான்.

விநாயகர் வழிபாடு என்பது நம்முடைய தமிழ் மரபில் கிடையாது. பழந்தமிழ் பாடல்களில் அதற்கான சான்று கிடையாது. பிற்காலத்தில் வட இந்தியாவில் கிளைத்திருந்த காணாபத்ய வழிபாட்டு நம்பிக்கையிலிருந்து இந்து மதத்தின் சைவப் பிரிவு உள்வாங்கிக் கொண்ட ஒரு தெய்வம் இந்த விநாயகர் aka கணேசா aka பிள்ளையார் (தமிழில்). பல்லவர் காலத்தில் ஏழாம் நூற்றாண்டளவில்தான் அது நடந்தது. பின்னர் ஒன்பதாம் நூற்றாண்டில் ஆதி சங்கரர் ஸ்மார்த்த சமய மரபை கட்டமைக்கும்போது ஆறு கடவுள்களுள் ஒருவராக பட்டியலிட்டு வைத்தார். அதன் பிறகே விநாயக வழிபாடு பல்கிப் பெருகியது. பன்னிரண்டாம் நூற்றாண்டு வாக்கில் கணேச புராணம் உருவானது. அதற்கு முன்னும் பின்னும் பல முரணான கதையாடல்கள் தோன்றின. சிலவற்றில் விநாயகர் பிரம்மச்சாரி. சிலவற்றில் ஒன்றுக்கு இரண்டு மனைவிகளையுடைய பெரும் குடும்பஸ்தர். இதில் அவரவருக்கு எது பிடிக்கிறதோ அதை ஏற்றுக்கொண்டு மற்றதை விட்டு விடலாம். அந்தளவில் இந்து சமயம் சௌகரியமானது.

இன்று பரவலாகவும் பதட்டம் தருவதாகவும் நடத்தப்படும் விநாயகர் சதுர்த்தி கொண்டாட்டங்களும் ஊர்வலங்களும் தமிழ் சமூகத்தில் உள்நுழைந்து எவ்வளவு காலம் ஆகிறது என்றுச் சொல்ல முடியுமா? மிக மிக அண்மை காலம் வரை அப்படி ஒரு கொண்டாட்டமே இங்கு கிடையாது என்பதுதான் உண்மை.

இதேபோல் தமிழர்களின் தொனமையான தெய்வமாக விளங்கிய முருகன், இன்று சிவனின் மகனாக திரிந்து தனித்துவம இழந்து ஸ்கந்தன்(இதன் பொருள் பலானது!), கார்த்திகேயன் என்றெல்லாம் அழைக்கும் நிலையை அடைந்திருப்பது ஒரு தனி சோக வரலாறு.

ஆனால் அதிலெல்லாம் தமிழர்களில் எத்தனை பேருக்கு அக்கறை? டிவியில் சீரியல்களாக காட்டப்படுவதையும், பக்கத்தை நிரப்ப பக்தி மலரில் எழுதபடுவதையும், கோவில்களில் ஓதப்படுவதையும் மட்டுமே தங்களின் பக்தி மரபு என்றும், பண்பாட்டு அடையாளம் என்றும் நம்பி வாழ்ந்துகொண்டும், தங்களின் கொழுந்துகளுக்கு சொல்லிக் கொடுத்து கொண்டும் இருக்கும் ஒரு மூடப்பெருங்கூட்டம் இது. இதை மறுப்போர் என்னுடன் வாதிடலாம்.

மேலும்...

ராஜராஜன் ஆட்சி காலம் பொற்காலமா?

//ராஜராஜர் கோவில் கட்டியதால் மட்டுமல்லாமல் நிலவரி, கிராமசபை, குடவோலை முறை பற்றும் பல சமுதாய முன்னேற்றங்களாலும் மிகச்சிறந்த மன்னர்களுள் ஒருவனாக கருதப்படுகிறார். //

நிலவரி, கிராமசபை, குடவோலை, சமுதாய முன்னேற்றம் --- இதிலெல்லாம் பயனடைந்தவர்கள் குப்பனோ, சுப்பனோ, விவசாயியோ, வியாபாரியோ அல்ல. மேற்சொன்ன எதிலும் பங்கெடுத்துக் கொள்ள அவர்களுக்கு எந்த உரிமையும் கிடையாது. அதனால் ராஜராஜன் காலம் பொற்காலம் என்றால், அது யாருக்கு பொற்காலம் என்பது முக்கியமான கேள்வியாகிறது. இன்னும் முழுமையான வரலாறுகள் எழுதப்படவேயில்லை. எழுதப்பட்டுள்ளவை எல்லாம் ஒருசார்பானவைகளாகவே உள்ளன. சோழர் சரித்திரத்தில், தமிழக வரலாற்றில் ராஜராஜன் மிக முக்கியமான மன்னன். பெரிய கோவிலைக் கட்டி அழியா புகழ்பெற்றவன். அதற்கு அப்பாலும் இருக்கும் வரலாறுதான் அறிந்து கொள்ளப்பட வேண்டியதாக இருப்பவை. அவை புதினங்களில் காணக் கிடைக்காது. காரணம் அடிப்படையில் அவை புனைவு கலந்தவை. ஒரு அறிமுகத்திற்காக வேண்டுமானால் படிக்கலாம். குறைந்த பட்சம் அதற்காகவாவது படிக்கலாம்.

-0-

அது மேலோட்டமான பார்வை.

ஆங்கிலேயரின் ஆட்சி காலம் என்பது திவான் பகதூர், ராவ் பகதூர் போன்ற பட்டம் பதவி பவிசுகளை அனுபவித்து வந்த சில ஜால்ராக்களுக்கு அப்போது பொற்காலம். அவர்கள் சரித்திரம் எழுதியிருந்தால், அதையும் அப்படியேதான் படித்து --எல்லா மக்களுக்கும் பொற்காலம்-- என்று சொல்லிக் கொண்டிருப்போம். ஆனால் ஆங்கிலேயரின் ஆட்சி என்பது அன்னியரின் ஆட்சி காலமாக, அண்மை கால சரித்திரமாக போய், அதோடு அச்சு பத்திரிக்கை காலமாகவும் இருந்துவிட்ட படியால் அக்கால நிகழ்வுகள் இன்றும் படிக்க கிடைத்து உண்மையை அறிந்து கொள்கிறோம். ஆனால் பழங்கால மன்னர்களின் வரலாறு கல்வெட்டு, செப்பேடு, இலக்கியங்களின் மூலமாக மட்டும் அறிந்து கொள்ள முடிகிறது. அதனால் பேனாப் பிடித்தவன் இஷ்டத்திற்கு சரித்திரம் வளையும். வளைந்தது.

கலைஞர் கூட தன்னுடையதை பொற்கால ஆட்சி என்றே சொல்லிக் கொள்கிறார். கழக கரை வேட்டிகளுக்கும் அவரின் வாரிசுகளுக்கும் நிச்சயமாக இது பொற்காலம். கழக ஏடுகளிலும் இது அப்படியேதான் குறிக்கப்படும். அவர்களையும் தாண்டி பல பயனாளிகள் உண்டு. அவர்களுக்கு இலவச பொருட்கள் நிறைய கிடைத்தன. ஆனாலும் ஏன் பொதுவில் ஒரு அதிருப்தி நிலவுகிறது? காரணம் - குடும்ப/கட்சி உறுப்பினர்களின் ஆதிக்கம், எதேச்சதிகார மற்றும் சுரண்டல் வேலைகள்.

இப்போது கட்சியினர் மற்றும் குடும்ப உறுப்பினர்கள் என்றால் ராஜராஜன் காலத்தில் பிராமணர்கள் அந்த இடத்தில் இருந்தார்கள். அவர்களுக்கு அது பொற்காலம். ஆனால் குப்பனுக்கும், சுப்பனுக்கும் அது மற்றொருமொரு மன்னனின் ஆட்சி - just one another king's rule. அவ்வளவுதான் வித்தியாசம்.

இந்தியாவில் அசோகர் காலம் பொற்காலம் எனப்படுகிறது. ஆனால் அவரின் மறுபக்கம் என்ன? கலிங்க போருக்கு முன்னர் அசோகர் கொடுங்கோலராக இருந்துள்ளார். தனது அரண்மனையில் ஒரு சித்திரவதை கூடம் அமைத்து தவறு செய்பவர்களை பல வகையிலும் தண்டித்துள்ளார். அசோகர் கரிய நிறமும் , அழகற்றவராகவும் இருந்துள்ளார். இதனை கிண்டல் செய்த அந்தப்புற பெண்கள் 1000 பேரை கழுவில் ஏற்றி கொன்று உள்ளார். இது பிற்கால சரித்திர ஆராய்ச்சியாளர்களால் வெளிக்கொணரப்பட்ட விஷயம்.

எல்லாவற்றிற்கும் இரண்டு பக்கங்கள் உண்டு. குறிப்பாக வரலாறுகளுக்கு. வரலாறுகளின் மிகப்பெரிய பொய் அந்த வரலாறுகளே என்பார்கள். ராஜராஜன் மட்டுமல்ல, சோழ மன்னர்களின் நெடும் ஆட்சி காலத்தின் பெரும் பயனாளிகள் என்றால், அது பிராமணர்களே. இன்னும் சொல்லப் போனால் சோழர்கள் மட்டுமல்ல, பிற்கால தமிழ் சரித்திரத்தில் ஆட்சியாளர்களாக குறிக்கப்படும் பலரின் நிர்வாக முறையும் பிராமண ஆதிக்கத்தில் பிடியுண்டு கிடந்தது என்பதே வரலாற்றின் மறுபக்கம்.

இதற்கு விதிவிலக்கு களப்பிரர் ஆட்சி காலம் மட்டுமே. அதைத்தான் வரலாறை எழுதிய பிராமணர்கள் ‘இருண்ட காலம்’ என்று குறித்து வைத்திருக்கிறார்கள். ஏன் அவர்கள் பார்வையில் அது இருண்ட காலம் என்பதை ஆராய்ந்தால், ஏன் சோழ மன்னனின் ஆட்சி காலம் பொற்காலம் என்பதையும் அறிந்து கொள்ளலாம்.

கிராம நிர்வாகம் பிராமணர்கள் மற்றும் மேல்சாதி வேளாளர்கள் கையில்தான் இருந்தது. வரிவசூல் செய்யும் காணிகளாகவும் அவர்களே இருந்தனர். கிராமங்கள் அவர்களுக்கு கொடையளிக்கப்பட்டன. அதன்மூலம் அவர்கள் பெரும் நிலக்கிழார்களாக இருந்தனர். ஆனால் பிராமணர்களுக்கு மட்டும் வரி கிடையாது. இந்திய ஜனநாயகத்தின் ஆதிகாலசான்று என குடவோலை முறையை குறிக்கிறோம். அதில் பெரும்நிலக்கிழார்களான பிராமணர்கள் அல்லது அவர்களை ஒத்த சாதியினர் மட்டுமே போட்டியிட முடியுமே தவிர, வேறு எந்த குடிமகனுக்கும் தகுதி இல்லை. இப்படியாக பல விதிகள் அதற்கு இருக்கின்றன. அவை எதற்கும் பொதுமக்களுக்கும் சம்மந்தமில்லை.

பிராமணர்கள் நன்றாக இருந்தால்தான் தங்கள் நல்வாழ்வு சுபிட்சமாகவும் இறைவனின் ஆசிர்வாதத்துடன் இருக்கும் என்பது அக்கால மன்னர்களிடம் பிராமணர்களால் வலிந்து ஏற்படுத்தப்பட்ட நம்பிக்கை. அக்காலம் பக்தி இயக்க காலம் என்பதையும் நினைவில் கொள்ள வேண்டும்.

அதனால்தான் சொல்கிறேன்: மேலோட்டமாக பொற்காலம் என்று சொல்வது பொருந்தாது. பொற்காலம் என்றால் அது யாருக்கு என்பது ஆராய்ச்சிக்குரியது என்று. இதன் பேரில் ஆழ்ந்த வாசிப்பு அவசியமாகிறது. அதற்கு ஓரிரு புதினங்களும், சிற்சில இணைய தேடல்களும், பாடசாலை புத்தகங்களும் மட்டும் உதவாது. உண்மை அதற்கு அப்பால் இருக்கிறது. சரித்திரம் பற்றியும் வரலாற்று நாயர்கள் பற்றியும் ஒரு feel-good perception தான் வேண்டும்; அதுதான் எனக்குப் பிடிக்குமென்றால் அப்படியே இருந்து கொள்ளலாம். எனக்கு ஒன்றும் ஆட்சேபனை இல்லை ;-)

-0-

ஒரு தகவலுக்காக சொல்கிறேன் - தஞ்சை பெரிய கோவிலைக் கட்டியது மாமன்னன் ராஜராஜன் தான் என்பது ஒரு நூற்றாண்டு முன்பு வரையிலும் கூட யாருக்கும் தெரியாது. ஜி.யூ.போப் அதை காடுவெட்டிமன்னன் கட்டிய கோவில் என்றே எழுதி வைத்திருக்கிறார். கூல்சு என்பார்தான் 1900 ஆண்டு வாக்கில் அதைக் கட்டியவன் ராஜராஜன் என்பதை கோவில் கல்வெட்டிகளை மறுஆய்வுக்கு உட்படுத்தி கண்டறிந்தார்.

இதுதான் நம் சரித்திரங்களின் லட்சணம்.

-0-

சில துறைகளில் எனக்கு ஆய்வு ரீதியான வாசிப்பு உண்டு என்பதைத் தவிர இதில் பெரிதாக ஒன்றுமில்லை. புதினங்கள் சோழர்களை பற்றி ஒரு அறிமுகம் தரலாம். ஆனால் அதுவே வரலாறு காட்டும் உண்மையல்ல. காரணம் அவை வாசிப்பு சுவைக்காக கற்பனை கலந்து எழுதப்பட்டவை. புதினங்களையும் தாண்டி நம்முடைய வாசிப்பை நாம் நீட்டித்துக் கொள்ள வேண்டும். அக்கால அரச செயல்பாடுகள் குறித்து வெளிவந்துள்ள நூல்களையும் கட்டுரைகளையும் வாசிக்க வேண்டும். விமர்சனங்களை தேடிப் படிக்க வேண்டும். அதன்மூலம் ஓரளவு உண்மையை நெருங்கிப் பார்க்க முடியும். நான் இங்கே பணி நேரத்தில் பாலாஜிக்கு எழுதிய பதில் முழுமையானது அல்ல. ராஜராஜனின் அரசு, ஆட்சிமுறை குறித்து பெரிய கட்டுரை எழுதும் அளவுக்கு நிறைய விஷயங்கள் உள்ளன. அவன் நிச்சயமாக பேரரசன். சோழ வம்சத்தின் மிக ஆளுமையான மன்னன். ஆனால் அவனுடையது பொற்கால ஆட்சி என்பது சற்று மிகையான மதிப்பீடு என்பதுதான் சுருக்கமாக நான் சொல்ல வருவது.

மேலும்...

கல்சா

சீக்கிய மதகுருமார்களுக்கும் முகலாய அரசர்களுக்கும் இடையே நிலவி வந்த நட்பையும் பூசலையும் பற்றிய வரலாற்று குறிப்புகளை இன்று காலை வாசித்துக் கொண்டிருந்தேன். சுவாரசியமாக இருந்தது. 

இந்திய வரலாற்றில் சீக்கிய மதத்தின் தோற்றமும் வளர்ச்சியும் முகலாய ஆட்சியின் தோற்றமும் வளர்ச்சியும் சமகாலத்தியவை. முகலாய சாம்ராஜ்ஜியம் ஸ்தாபிக்கப்பட்ட ஆரம்ப காலங்களில், அதாவது அக்பர் காலம் வரை ஒரு சுமூகமான நல்லுறவில் இருவரும் இருந்து வந்திருக்கின்றனர். ஜகாங்கீர் காலத்தில்தான் மோதல் வந்திருக்கிறது. அது ஔரங்கசீப் காலத்தில் சீக்கியர்கள் ஒரு தீரம் மிக்க தனிப்படை தங்களுக்கென உருவாக்கிக்கொள்ளும் அளவிற்கு சென்றிருக்கிறது. அதுதான் ’கல்சா’. 

முகலாயர்களுக்கு எதிராக குருகோவிந்த் சிங் உருவாக்கிய ‘கல்சா’ ஜப்பானிய சமுராய் வாழ்க்கைமுறையை கிட்டத்தட்ட ஒத்ததாக உள்ளது. மத குருமார்களையும் அவர்களின் கோட்பாடுகளையும், ஆதிகிரந்தத்தின் அருமைகளையும் கட்டிக் காக்கும் பொருட்டு மிக கட்டுக்கோப்பான வரைமுறைகளுடன் அமைக்கப்பட்டிருந்த படை அது. 

கல்சா பற்றிய மேல்விரங்களுக்காக உள்ளூர் நூலகத்தில் முத்துக் குளித்து பார்த்தேன். தகுந்த தகவல் நூல்கள் கண்ணில் படவில்லை. இங்கே மேலதிகமாக அடைத்துக் கொண்டிருப்பதெல்லாம் புத்தகங்கள் என்னும் பெயரில் குப்பை கூளங்கள்தாம். அவையும் தலைப்பு வாரியாக அடுக்கப்பட்டிருக்காது. அங்கே நான் பட்ட அல்லல்களை தனியாக ஒரு காலம் எழுதலாம். பிரிட்டிஷ் லைப்ரரி போன்றவை இருக்கும் சென்னை போன்ற பெருநகரங்களில் வாழ நேர்பவர்கள் பொறாமைக்குரியவர்கள்.

* * * 

கல்சா பற்றி தெரிந்துகொள்ளலாமே என்று இணையத்தை ஆராயும் கிடைத்தப் படம் இது. கல்சா கடைபிடிக்கும் சீக்கியர்கள் கட்டாயம் பின்பற்ற வேண்டிய Five K's பற்றி கேள்விப்பட்டிருக்கலாம். அவை என்னென்ன என்பது பற்றிய விளக்கப்படம்.

நேற்று என் அலுவலகத்திற்கு வந்த சீக்கியனிடம் இந்த Five k's பற்றி வினவினேன். அதெல்லாம் கோவிலில் இருப்பவர்கள்தான் வைத்திருப்பார்கள் என்றதுடன் முடித்துக் கொண்டான்.

இங்கே எனக்கு சிம்ரஞ்சித் சிங் மான் நினைவுக்கு வருகிறார். சந்திரசேகர் பிரதமராக தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட 1989 தேர்தலில் வெற்றி பெற்ற மான், இந்த Five K உடன் பாராளுமன்றத்தில் நுழைய முற்பட்டபோது kirpan என்னும் உடைவாளுக்கு மட்டும் அனுமதி மறுக்கப்பட்டது. என் மத அடையாளங்களுடன் தான் நுழைவேன் இல்லையென்றால் பாராளுமன்றத்தில் என் கால் பதியாது என்று அவர் அந்தமுறை உள்ளே செல்லவேயில்லை. அப்போதுதான் இந்திரா காந்தி கொலை வழக்கில் சிறை சென்று மீண்டிருந்தார். பஞ்சாபை பொறுத்தவரை அவர் ஒரு பெரிய வீரனாக கருதப்பட்ட காலம் அது.

சிம்ரஞ்சித் சிங்கின் கால் பாரளுமன்றத்தில் பதியாமலே போய் விட்டதா என்றால், அதுதான் இல்லை. மான் மீண்டும் 1999-ல் எம்.பியாக தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டார். இந்தமுறை kirpan-ஐ பாங்காக கழற்றி வைத்து விட்டு மக்கள் சேவையாற்றி தன் கடமை நிறைவு செய்தார். முன்பு தடுத்தாட்கொண்டது வீரம் என்றால், பத்து வருடங்கள் கழித்து அவருக்கு வந்திருந்தது விவேகம். 10 வருட அரசியல் கற்றுத் தந்த பதவி பாடம்!

மேலும்...

மகாவம்சம்

மகாவம்சத்தின்படியான இலங்கையின் வரலாற்றை மீள்வாசிப்பு செய்து கொண்டிருக்கிறேன். காப்பியங்கள் என்றாலே காதில் பூச்சுற்றும் வேலை தானே. இதுவும் அப்படித்தான். 

மகாவம்சத்தின்படி சிங்களவர்களின் பிறப்பே incest ஆக இருக்கிறது. இதை வைத்துக்கொண்டு எப்படி உயர்குடி என்று சாதிக்கிறார்கள் என்று தெரியவில்லை.

அது ஒரு புறமிருக்க, என்ன தைரியத்தில் விஜய் ‘வங்கக் கடல் எல்லை நான் சிங்கம் பெத்த பிள்ளை’ என்று பாடினார்? இந்த ஈழ விரோத வரிகளை எப்படி சீமான்கள் கவனிக்காமல் விட்டார்கள்?!

மேலும்...

புராதனங்கள் குறித்த புரிதல் நிலை

இந்த கடித உரையாடல் குறித்த நண்பர்களுடனான உரையாடலில் என் சில கருத்துக்கள்:

பொதுவாக பாமர மக்களிடம் எதுவும் தமக்கு நடந்தால் மட்டுமே அதை பற்றி அலறுகிறார்கள்.மற்றவர்கள் துன்பப்படும்போது யாரும் அதை கண்டுகொள்வதில்லை

பாமர மக்கள் மட்டும்தானா? மெத்த படித்த மேதாவிகள் மத்தியில் மட்டும் நமது புராதனங்கள், சரித்திரங்கள் குறித்தெல்லாம் என்ன பெரிய புரிதல் நிலவுகிறது? தொன்மம் பற்றிய பேச்சு எழுந்தாலே ஏதோ தொழுநோயை கண்டதுபோல் பின்னங்கால் பிடரியில் அடிக்க அல்லவா ஓடுகிறார்கள். வரலாறு என்பது பள்ளியில் பக்கம் பக்கமாய் படிக்க வைத்து கழுத்தறுத்த ஒரு பாடம் என்கிற அளவில்தான் படித்தவர்களின் புரிதல் நிலையே எனும்போது, பாமரர்களை மட்டும் வைவானேன்.

நமது புராதன சின்னங்களின் முக்கியத்துவம் நமக்கு புரிய வேண்டுமானால் நமது பார்வையை கொஞ்சம் நாம் கடந்து வந்துள்ள சரித்திரத்தின் பக்கமும் திருப்ப வேண்டும். வரலாற்றின் ஏடுகளை புரட்டி பார்க்கும் பொறுமை வேண்டும். அவற்றில் கிடைக்கும் அறிதல் ஒருநாளும் இண்டர்நெட்டை இடையறாது மேய்ந்து திரிவதில் கிட்டிடாது. அதன்மூலம் அடையும் தெளிவு, தற்காலத்தின் சர்வரோக நிவாரண சரணாகதிகளாக திகழும் எந்த சத்குரு-ஸ்ரீலஸ்ரீ-பூஜ்யஸ்ரீயின் சொற்பொழிவிலும் கிடைத்திடாது.

முக்கியமாக இன்று பலரின் தலையை பாரமாக அழுத்திக்கொண்டிருக்கும் கடவுள், சமயம், மதம் போன்ற பல உள்நோக்கிய கேள்விகளுக்கான பதில் சரித்திரத்தை அறிந்து கொண்டு, அதனை ஒரு பருந்து பார்வை பார்க்கும் நிலையை ஒருவன் அடையும்போது, அப்போது அவனுக்கு கிடைக்கிறது. என் அனுபவத்திலிருந்து சொல்கிறேன்.

இக்கடிதத்தில் ராஜன் குறிப்பிட்டுள்ள சமணர் மலையில் காணப்படும் பாறைச் சிற்பங்கள் மிகவும் போற்றிப் பாதுகாக்கப்பட வேண்டியவை. காரணம் - தென்னாட்டில், குறிப்பாக தமிழகத்தின் மேலதிகமான பகுதிகளில் கோலாச்சிய சமண மதத்தை, இன்று சைவம், வைணவம் என்ற பெயரில் நீங்களெல்லாம் தொழுது வணங்கும் வைதீகம், அழித்தொழித்ததின் மிச்சங்கள் இவை. பழம்பெருமை வாய்ந்த இந்து சமய கோவில்களாக இன்று கருதப்படும் பெரும்பாலானவை ஒரு காலத்தில் பௌத்த விகாரைகளாகவும், சமண மடங்களாகவும் இருந்தவை என்பதற்கு சான்று பகர்பவை. இவ்வளவு முக்கியத்துவங்கள் இருந்தும் இது கவனிப்பாரற்று கேட்பாரின்றி சிதிலமடைந்து கிடப்பது பதற வைக்கிறது.

இன்னும் சில இடங்களில் பழங்கால சுவர் ஓவியங்களையெல்லாம் பாதுகாக்க தவறிவிட்டு பிறகு அதை புதுப்பிக்கிறேன் பேர்வழி என்று அதன்மேல் பெயிண்டை அள்ளி பூசி பாழ்படுத்தி வருகின்றனர். தமிழகத்தின் ஒரு ஐந்து நூற்றாண்டு சரித்திரத்தின் சான்றுகளாக கூறப்படுபவை நாயக்கர்களின் சுவர் மற்றும் பாறை ஓவியங்கள். இன்று அவையெல்லாம் பெரும்பாலும் சிதிலமடைந்து விட்டன. அவை மீதெல்லாம் அவற்றை காணச் செல்பவர்கள் தங்களின் சொந்த ஓவியங்களை கிறுக்கி வைத்து விட்டு வந்து கொண்டிருக்கிறார்கள். மதுரை, செஞ்சியில் ஒரு பத்து வருடங்களுக்கு முன்பு தான் பார்த்துவிட்டு வந்திருந்த பல சுவர் ஓவியங்கள் இன்று சுத்தமாக அழிந்துவிட்டதாக முன்பு அறிஞர் ஒருவர் எழுதியிருந்தார். இதெல்லாம் இச்சமூகம் தன்னுடைய புராதனம் குறித்து கிஞ்சித்தும் புரிதலின்றி இருந்துவருவதையே காட்டுகிறது.

இவற்றை பேணுவதற்கென்றும் குறிப்பான துறைகள் கிடையாது. சில மாநில தொல்லியல் துறையின் கீழும், சில மத்திய தொல்லியல் துறையின் கீழும் வருகின்றன. மீதம் கோவில் நிர்வாகங்களின் கீழ் விடப்பட்டுள்ளன. இவையெல்லாம் சீர்திருத்தம் செய்யப்பட வேண்டும். ஆனால் இவற்றால் எந்த மேஜையடி வருமானமும் கிடையாது என்பதால் எந்த அரசும் கண்டுகொள்வதில்லை.

புராதன சின்னங்களை பொறுத்தவரை இம்மாதிரி ஒரு இழிநிலையை ஐரோப்பிய மேற்கத்திய நாடுகளில் எங்கும் பார்க்கமுடியாது. காரணம் அங்கே பாடத் திட்டங்களில் சரித்திரம் என்பது வெறும் மனப்பாட பாடமாக அல்லாது, பண்பாட்டு சின்னமாகவும் அதைக் கட்டிக்காக்கப்பட வேண்டியது ஒரு கடமையாகவும் கற்பிக்கப்படுகிறது.

இக்கடிதத்திற்கு ஜெயமோகனின் பதில் அட்சர சுத்தமான உண்மை.

மேலும்...

NAMAKKAL SHOULD BE REDISCOVERED - தொடரும் உரையாடல்

மாது: எனக்கு தெரிந்தவரை மாரியம்மன் கோவிலுக்கு அருகே ஒரு ஈஸ்வரன் கோவில் உள்ளது அது காமட்சியம்மன் கோவில் என்றும் சொல்வார்கள்,

மலையின் பெயரே நாமகிரி தாயார் என்று வந்துள்ளது.
திருத்தம் ராஜா தியேட்டர் இப்பொழுது MGM என்று பெயர் மாற்றம் அடைந்துள்ளது

புஷ்பராஜ்:

வள்ளிபுரத்தில் சில வருடங்களாக செழித்தோங்கும் ஈஸ்வரன் கோவிலையும் உன் லிஸ்டில் சேர்த்துக்கொள்ளலாம். இவையெல்லாம் மிக சமீபமாக கட்டப்பட்டவை. இவற்றின் பின்னால் ஒரு நூறு, வேண்டாம், ஒரு ஐம்பது வருட வரலாறு கூட கிடையாது. அதனால் பழம்பெருமையில்லாத இவற்றை சைவ சமயத்தின் தாக்கத்தால் எழும்பியவை என்று சொல்ல முடியாது. நாமக்கல்லை சுற்றியுள்ள ஊர்களில் உள்ள மற்ற சிவதலங்களுடன் ஒப்பிடுவதன் மூலம் இதனை நீ அறியலாம்.

உதாரணமாக சேலம் சுகவனேஸ்வரர் குறைந்தது ஐநூறு வருடங்கள் பழமையானது. திருச்சியின் திருவானைக்கோவில் நாயன்மார்களால் பாடப்பெற்ற பெருமைக்கொண்ட பஞ்சபூத சிவதலம். ஈரோடு மாவட்டத்தில் பல பழமையான கோவில்கள் உண்டு. அவற்றுள் ஆருத்ர கபாலீஸ்வரர் கோவில் குறிப்பிடத்தக்கது. கொல்லிமலையின் அறப்பளீஸ்வரர் கூட பழமையான கோவில்தான். பாடப்பெற்ற ஸ்தலம் என்றும் நினைக்கிறேன்.

இம்மாதிரி ஒரு சிவன் கோவிலும் நாமக்கல் பகுதியில் கிடையாது. பரமத்தி-வேலூர் நன்செய் இடையாறில் இருக்கும் ஒரு கோவில் மட்டும்தான் இங்கே சுற்றுபுறத்தில் பழமையான கோவில். பெயர் எனக்கு நினைவில்லை.

நாமக்கல் இதற்கு முன்பு பெரிய ஊர் கிடையாது என்பதால் மற்ற பெரிய ஊர்களுடன் இதை ஒப்பிட முடியாது என்பதை ஒரு வாதத்திற்காக ஒப்புக்கொண்டாலும் கூட, இங்கே நாமக்கல் மலையில் மட்டும் மேலொன்றும், இடம் வலம் இரண்டாக மொத்தம் மூன்று பெருமாள் கோவில்கள் இருப்பது இடிக்கிறது.

இவற்றையெல்லாம் ஒப்புநோக்கும்போது இந்த பகுதியில் சைவத்தை விட வைணவத்தின் தாக்கம் அதிகம் இருந்திருப்பதாக தெரிகிறது.

நாமக்கல்லின் பழம் வரலாறு குறித்து ஆராய முற்படுவதன் தொடக்கப் புள்ளி சேலத்தின் வரலாற்று ஏடுகளை புரட்டுவதில்தான் ஆரம்பிக்கிறது. காரணம் பண்டைய காலம் முதல் இதனை சேலத்தின் ஒரு பகுதியாக வகை பிரித்தே ஆண்டு வந்திருக்கிறார்கள்.

மேலும்...

NAMAKKAL SHOULD BE REDISCOVERED

சென்னையில் நடந்து வரும் புத்தக கண்காட்சியை திறந்து வைத்து கலைஞர் பேசும்போது “சென்னை மறுகண்டுபிடிப்பு” என்னும் புத்தகம் பற்றி சில மாறுபாடான கருத்துகளை கூறியிருந்தார். அதன் தொடர்ச்சி இந்த வார துகளக் வரை சர்ச்சையை கிளப்பிய வண்ணம் உள்ளது. நாம் அதனுள் நுழைய வேண்டாம்.

அப்புத்தகம் எஸ். முத்தையா எழுதிய "Madras rediscovered" என்னும் ஆங்கிலப் புத்தகத்தின் தமிழ் பதிப்பு. அதன் ஆங்கில மூலம் இருபது ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக மறுபதிப்பு கண்டு வருகிறது. இன்றைய சென்னையின் முற்கால மெட்ராஸ் ராஜ்தானி வரலாற்றை தெளிவான ஆய்வுக்குட்படுத்தி தொகுக்கப்பட்ட அந்த நூலைப்பற்றி படிக்கும் போதெல்லாம், நாமக்கலுக்கும் ஏன் இப்படி ஒரு கால வரிசைப்படுத்தப்பட்ட வரலாற்று ஆய்வு நூல் இல்லை என்ற கேள்வியே மனதில் தொக்கி நிற்கிறது.

இங்கேயும் எத்தனையோ முனைவர்களும் ஆய்வாளர்களும் மண்ணின் மைந்தர்களாக தோன்றியிருக்கிறார்கள். எவரிடமிருந்தும் குறைந்த பட்சம் மேலோட்டமான ஒரு வரலாற்று நூல் கூட உருவானதாகத் தெரியவில்லை. அப்படி ஒரு ஆய்வு நூல் இருந்திருந்தால் வெறும் யூகங்களை (என்னென்ன என்பதை கீழே எழுதியிருக்கிறேன்) மட்டுமே வரலாறாக கொண்டு வாழ்ந்து வர வேண்டியதில்லை.

எனக்கு தெரிந்த தகவல்களின் அடிப்படையில் நாமக்கல்லை ஒரு குறுக்கு வெட்டுக்கு உட்படுத்தி யோசிக்கும் போது மனதில் கீழ் காணும் கேள்விகளும் சிந்தனைகளும் தோன்றுகின்றன.

• நாமக்கல் நகரின் மையமாகத் திகழும் நாமக்கல் மலைக்கு ’நாமகிரி’ என்று பெயர் வந்தது எப்படி? நாமகிரி தாயார் காரணமாக நாமகிரி மலையா (அ) மலை காரணமாக நாமகிரி தாயாரா?
• இப்பெயர் பெறும் முன் இம்மலையின் பெயர் என்ன?
• மலையின் மேலுள்ள மலைக்கோட்டையை சிலர் திப்பு சுல்தான் கட்டியிருப்பதாகச் சொல்கிறார்கள்; சிலர் மதுரை திருமலை நாயக்கர் அரசாட்சியை சேர்ந்த ராமசந்திர நாயக்கர் கட்டியதாகச் சொல்கிறார்கள். உண்மையில் யாரால் கட்டப்பட்டது? அது சம்மந்தமான கல்வெட்டு, செப்பேடு ஏதேனும் உள்ளதா?
• மலையை திப்பு சுல்தான் தான் கட்டினான் என்றால் மலை மீதுள்ள வரதராஜ பெருமாள் கோவிலும், முகப்பிலுள்ள ஹிந்து சின்னங்களும், நாமமும் எப்படி வந்தன?
• மலை மீதுள்ள இஸ்லாமிய தர்கா (அ) சமாதி (அ) கட்டிடத்தின் பின்னுள்ள வரலாறு என்ன? எப்படி இந்து-முஸ்லிம் சமய சின்னங்கள் ஒரே இடத்தில் நிறுவப்பட்டன?
• நரசிம்மர் - நாமகிரி அம்மன் கோவிலின் சிற்ப வேலைப்பாடுகளும், குகை குடைவரை கட்டிடக்கலை முறையும் அப்படியே திருமயம் கோவிலை ஒத்திருப்பதால் இவையும் மகேந்திரவர்ம பல்லவனால் கட்டப்பட்டிருக்கலாம் என்று சொல்கிறார்கள். நாமக்கல்லை பல்லவர்கள் ஆண்டதாக எங்கேயும் பதிவு இல்லாதபோது எப்படி பல்லவ முறையில் கோவில்கள் கட்டபட்டன?
• நரசிம்மர் கோவிலை நோக்கி கைகூப்பி நிற்கும் ஆஞ்சநேயர் கோவிலின் ஸ்தல வரலாறு என்ன?
• நாமக்கல் சேர மன்னர்களின் ஆட்சியின் கீழ் அதிக காலம் இருந்ததாக தெரிகிறது. பிறகு சோழர்கள், நாயக்கர்கள், பீஜப்பூர் - கோல்கண்டா - மைசூர் சுல்தான்கள், அவர்களுக்குப் பிறகு நிஜாம் மன்னர் ஆகியோரின் ஆட்சியின் கீழ் இருந்ததாக தெரிகிறது. பிறகுதான் மற்ற இடங்களையும் போலவே இதுவும் ஆங்கிலேயரின் கீழ் வந்துள்ளது. இவை எல்லாமே மேலோட்டமான தகவல்களாகவே ஆங்காங்கே பதியப்பட்டுள்ளன. கால வரிசைப்படுத்தப்பட்ட முறையான தரவுகள் இல்லை.
• நாயக்க ஆட்சியின் கீழ் பிரிக்கப்பட்ட 72 பாளையங்களில் நாமக்கல் எந்த பாளையத்தில் அடக்கம்?
• அரசு ஏடுகளிலோ அல்லது அருகிலுள்ள சேலம், ஈரோடு மாவட்ட ஆய்வு ஏடுகளிலோ நாமக்கலின் பண்டைய வரலாறுபற்றி ஏதேனும் குறிப்புகள் இருக்கிறதா?
• ஈரோடு மாவட்டத்தில் கபாலிகம்(சைவ மதத்தின் ஒரு பிரிவு) பரவலாக பின்பற்றப்பட்டிருந்தும் நாமக்கல்லில் வைணவம் மட்டும் கோவில் கண்டது எப்படி? (நாமக்கல்லில் ஒரு ஈஸ்வரன் கோவில்கூட கிடையாது)
• கி.பி 1 முதல் 4 வரை தமிழகத்தில் தழைத்தோங்கியிருந்த புத்த சமண சமயங்களின் பாதிப்பு எந்தளவு இங்கே இருந்தது?
• நாமக்கல் மணிக்கூண்டு யாரால் கட்டப்பட்டது? அதற்கு தொட்ட்ண்ணா பெயர் வைக்கப்பட்டது ஏன்? யார் எந்த தொட்டண்ணா?
• சுதந்திரப் போராட்டத்தில் நாமக்கல்லின் பங்கு என்ன? (கவிஞர் ராமலிங்கம் பிள்ளையைத் தவிர்த்து)
• 1933-ல் காந்தியை நாமக்கல் அழைத்து வந்து குளக்கரையில் பொதுக்கூட்டம் நடத்தியவர் யார்? அக்கூட்டத்தின் உரை அல்லது அதைப்பற்றிய செய்தி குறிப்புகள், நூல் பதிவுகளின் சேகரம் உள்ளதா?
• நாமக்கல் மக்களின் பிரதான தொழிலாக வேளாண்மை இருந்திருக்கிறது. இங்கே என்ன மாதிரியான பயிர் வகைகள் பயிரிடப்பட்டன? என்ன மாதிரி விவசாய முறைகள் பின்பற்றப்பட்டன?
• பொய்யேரி போன்ற சிறு சிறு வாய்க்கால்கள் இருந்திருக்கின்றன. அவற்றின் நதிமூலம் யாது? நாமக்கல்லில் பின்பற்றப்பட்ட பாசனமுறைகள் யாவை?
• லாரி, கோழிப்பண்ணை தொழில்கள் முதலில் யாரால் மேற்கொள்ளப்பட்டன? அவை எப்படி வேறூன்றின?
• நாமக்கல்லின் ஜாதிவாரியான மக்கள் தொகை கணக்குகள் என்ன?
• தமிழகத்தின் கலை அரசியல் பண்பாட்டியலில் நாமக்கல்லின் பங்கு என்ன?
• துறையூர் ரோட்டில் நியூ பேலஸ், மோகனூர் ரோட்டில் காந்தமலை, ச.பே.புதூரில் செல்வி, சேலம் ரோட்டில் ராஜா தியேட்டர் ஆகிய சினிமா கொட்டகைகள் இருந்துள்ளன. இவற்றில் செல்வி சிவசக்தியாகவும், ராஜா கே.எஸ் ஆகவும் பெயர் மாற்றம் கண்டன. (ரமேஷ் தியேட்டர் நமக்கே தெரியும்). இதுபோல் கூத்து, நாடக மன்றங்கள் இருந்தனவா? அப்படியானால் எம்மாதிரி கூத்துகள் நடத்தப்பட்டன? இவையெல்லாம் குறித்த முழுமையான தகவல்கள் தேவை.
• தமிழகத்தில் வறட்சி மற்றும் சாதி கலவரங்களால் ஒருபோதும் பாதிக்கப்படாத ஒரு சில இடங்களில் நாமக்கல்லும் ஒன்று என்கிறார்கள். இத்தகவல் எந்தளவு உண்மை?
• நாமக்கல்லில் எந்த மாதிரி பஞ்சாயத்து அமைப்பு முறைகள் இருந்தன? அதில் எந்த தகுதியின் அடிப்படையில் பொறுப்புகள் வழங்கப்பட்டன? நீதி வழங்கல் அப்பஞ்சாயத்துகளில் நடைமுறையில் இருந்ததா?
• நாமக்கல்லின் வரலாற்றில் தடம் பதித்த குறிப்பிடத்தக்க மனிதர்கள் யார் யார்? நாமக்கல் பகுதியின் கல்வியாளர்கள், எழுத்தாளர்கள், அறிஞர்கள் குறித்த தரவுகள்?
• நாமக்கல் பகுதியிலிருந்து ஏதாவது பெரு/சிறு பத்திரிக்கைகள் வெளியானதுண்டா? அப்படியானால் அதன் பின்புலம், தாக்கம்பற்றிய தகவல்கள்?
• நாமக்கல் வட்டார வழக்கு யாது? அப்படி ஒன்று இருப்பின் அதன் தனித்துவமான வார்த்தைகளின் தொகுப்பு உருவாக்கப்படுதல் அவசியம்.
• சுதந்திர இந்தியாவின் தமிழக சட்டமன்ற, பாராளுமன்ற ஆட்சியியலில் நாமக்கல் தொகுதி உறுப்பினர்களின் பங்களிப்பு
  
  

பிடித்து இழுக்க இழுக்க நீளும் மந்திரவாதியின் தொப்பி கயிறு போல நாமக்கல் வரலாறு குறித்த கேள்விகளும் முடிவில்லாமல் நீண்டு கொண்டே செல்கின்றன. இவை அனைத்தையும் திரட்டி தொகுக்க முடிந்தால் நமக்கும் ஒரு மறுகண்டுபிடிப்பு நூலும், பிறந்த மண்ணின் வரலாறும் கிடைக்கும். ஒருவகையில் பிறந்த மண்ணின் வரலாறு கூட பிறப்பித்த தந்தையின் பெயருக்கு ஒப்பாக தோன்றுகிறது. எதை வேண்டுமானாலும் தந்தை பெயராக எப்படி சொல்லிவிட முடியாதோ, அதுபோல யூகங்களை மட்டுமே என் ஊர் வரலாறாக சொல்லிக்கொண்டு வாழ முடியாது.

மேலும்...

தமிழகத்தின் எல்லை தாவாக்கள் & கொல்லிமலை ஒரு சிறு பார்வை

கொல்லிமலையை ஒட்டி வேறு எந்த மாநிலத்தின் எல்லையாவது இருந்திருந்தால் இப்போது நாம் கற்பனையாக பேசிக் கொண்டிருப்பது நிஜமான விவாதப் பொருள் ஆகியிருக்கும்.

குமரியை கேரளாவும், கோவையை கர்நாடகாவும், கிருஷ்ணகிரியை ஆந்திராவும் உரிமை கொண்டாடுவது போல தமிழ்நாடு அக்கம் பக்கம் மாநிலத்தின் ஏதாவது இடத்தைப் பற்றி சர்ச்சை கிளப்பி இருக்கிறதா? அவ்வப்போது திருப்பதி போச்சே என்று பெருமூச்சு விடுவதோடு சரி. ஆனால் இது தகப்பன் வீடு மாதிரி. மெட்ராஸ் ஸ்டேட்டில் இருந்து பாகப் பிரிவினை செய்து கொண்டுபோன பிள்ளைமார்கள்தான் நம் அண்டை மாநிலங்கள் எல்லாம். எனக்கு கொடுத்த பாகம் மறு கண் சுண்ணாம்பு என்று குறைபட்டுக் கொண்டேதான் இருப்பார்கள். மனித இயல்பு.

இதையாவது பங்காளி தகராறு என்று விட்டுக்கொடுத்துப் போகலாம். ஆனால் கச்சதீவை தாரை வார்த்ததைவிட ஒரு இளிச்சவாய்த்தனம் இன்னொன்று இல்லை. கருணாநிதி செய்த தவறு இன்று மீனவர்களை துப்பாக்கி குண்டுகளுக்கு காவு கொடுத்துக் கொண்டிருக்கிறது. அசல் முட்டாள்தனம்!

*

கொல்லிமலை இன்றுவரை ஒரு மாசுபடாத மலைப்பிரதேசமாக நீடிக்கிறது. அதற்கு அதன் 72 கொண்டை ஊசி வளைவுகள்தான் கவச குண்டலம். மாற்று வழி போடப்பட்டுவிட்டால் (அ) கொண்டை ஊசிகள் அகற்றப்பட்டுவிட்டால், வரும் பத்தாண்டுகளில் நிலைமை மாறலாம்.

இன்றுவரை மேலே எந்த பெரிய நகரமும் கிடையாது. அப்படியொன்று உருவாக்கப்பட்டு கொல்லிமலை சுற்றுலாதளமாக promote செய்யப்படும் நாள் அதன் அழிவின் தொடக்க நாள். நகர் விரிவாக்கம், மக்களின் அதீத குடியேற்றம் ஆகியன நிகழுமாயின் அங்கேயுள்ள மரங்கள் வெட்டப்பட்டு கானகத்தின் பரப்பளவு குறையும். அதன் விளைவாக நாமக்கல் மழை மறைவு பிரதேசமாகி வறண்டு போகக்கூடும். ஆகவே கொல்லிமலை அதன் இன்றைய வனப்புடன், அறியப்படாத மர்மங்களுடன் தொடர்ந்து அப்படியே நீடிப்பதுதான் நல்லது. ஏற்காடு, ஊட்டி, கொடைக்கானல் ஆகியவற்றின் அன்றைய இன்றைய நிலைமைகளை ஒப்பிட்டுப் பார்த்தால் இக்கூற்றின் பின்னாலுள்ள உண்மை புரியும்.

கொல்லிமலையின் அருமை நாமக்கல் மக்களால் இன்றுவரை உணரப்படவேவில்லை என்றே சொல்வேன்.

மேலும்...