சாரு பாலியல் சர்ச்சையை முன்வைத்து

உண்மையில் வினவு என்ன எழுதியுள்ளார்கள் என்பதை முழுமையாக நான் படிக்கவில்லை. கைப்புண்ணுக்கு கண்ணாடியோ விளக்கமோ அவசியமில்லை. சாரு ஒரு ஸ்த்ரீலோலன் என்பது பலமுறை சந்தி சிரித்த விஷயம். அது இன்று அவரின் விடலை ரசிகர்களுக்கு வேண்டுமானால் புது செய்தியாகவும், கசப்பான உண்மையாகவும் இருக்கலாம். அவரை பல காலமாக அறிந்தவர்களுக்கோ, இலக்கியம் பற்றிய உண்மையான பரிச்சயம் கொண்டவர்களுக்கோ அல்ல. அதனால் சாரு தான் சாட் செய்தாரா என்ற கேள்வியே வலுவற்றது.

’108 குட்டிக் கதைகள்’ என்று சாரு சில ஆண்டுகளுக்கு முன்னால் ஒரு தொடர் எழுதிக்கொண்டிருந்தார். வழக்கம் போல அதன் கருபொருள் செக்ஸ் தான். (அதை அவர் வேறு வேறு சொற்களில் உன்மத்தம், உருக்கம், காதல் வாதை என்றெல்லாம் சொல்லிக்கொள்வார்). அதை எழுதுவதற்கான தான் ’ஃபீல்டு ஒர்க்’ செய்வதாகவும், தன் வயதை குறைத்துச் சொல்லி ஒரு கல்லூரிப் பெண்ணை மடக்கி விட்டதாகவும், அவளை மயக்கி அழைத்து சென்று உடலுறவு கொண்டுவிட்டதாகவும் எழுதியிருந்தார்.

பின்னர் அதனை நீட்டித்து எழுதிதான், காமரூப கதைகள் என்ற நூல் வெளியானது என்று நினைக்கிறேன். அதை நான் இன்னும் படிக்காததால் உறுதியாகச் சொல்ல முடியவில்லை. ஆக, அந்த உலக எழுத்தாளர் தன் ஆன்மாவை உருக்கி பல காலமாக தந்து கொண்டிருப்பதெல்லாம் இந்த மாதிரி பலான லீலைகளின் டைரி குறிப்புகள் தான். அது இன்று எழுத்தாவதற்கு முன்பே அம்பலப்பட்டிருக்கிறது. சில புதிய வாசகர்களிடையே அதிர்ச்சி அலையையும் ஏற்படுத்தியிருக்கிறது.

சாருவின் முதல் மனைவியின் பெயர் அமரந்தா. அவரும் எழுத்தாளர்தான். நிறைய மார்க்ஸீய நூல்களை மொழிபெயர்த்திருக்கிறார். இன்றும் மொழிபெயர்ப்பில் குறிப்பிட்டு சொல்லகூடிய சிலரில் ஒருவராக அவர் இருக்கிறார்.தன் மகள் என்று சாரு சொல்வது இவர்கள் இருவருக்கும் பிறந்ததுதான். அவர் ஏன் பிரிந்து சென்றார் என்பதற்கும் இந்த மாதிரி லீலைகள் தான் காரணம் என்று சொல்வார்கள்.

எழுத்தாளர் மாமல்லனை நீ அறிவாய் என்று நம்புகிறேன். அவர் இந்த விஷயத்தில் சாருவை ஆதரிக்கிறார். ஆனால் அதற்கு அவர் சொல்லும் நியாயங்கள் வேறு. அதனுள் நாம் நுழைய வேண்டாம். அவர் சாரு பற்றி முகநூலில் எழுதியுள்ள ஒரு கருத்தை மட்டும் பார்ப்போம்:

சாரு பொமபளைப் பொறுக்கிங்கறது ஊரறிஞ்ச ரகசியம். ஒரு முறையில்ல இது முதல் முறையும் இல்லே. பலமுறை அவமானப்பட்டிருக்கான். ஆனா பெரிய மனுஷன் வேஷம் கட்டி இணையத்துல ஆடறவன், பொண்டாட்டி வெளிநாடு போனப்போ என்ன பண்ணினான்னு தெரியுமா? இல்லே, இந்தப் பொண்ணைவிடச் சின்னப் பொண்ணு அண்ணன்கூடத் தொணைக்குப் போனா அவளை வேலைக்கு வெச்சிக்கவான்னு கேட்டான். வழிசலைப் பாத்த அந்தப் பொண்ணு, அய்யையோ அவன் பார்வையே சரியில்லைனு சொல்லிடுச்சி, மாட்டிக்க ரெடியா மானக்கெட்டு நிக்கிற சாருவைப் பிடிக்கிறது பெரியவிஷயமில்லே!

இங்கே அவர் வேறு யாரையோ இதில் கோர்த்து விடுகிறார். அநேகமாக ஜெமோவாக இருக்கலாம். இதன்படி, இலக்கிய வட்டத்தில் சாருவைப் பற்றி புழங்கும் கருத்து - மானங்கெட்ட ஆள், பாலியல் ஆசாமி. இன்னும் சொல்லப் போனால் அது ஒரு அசிங்கம். அதன் எழுத்து அதைவிட அசிங்கம். இதுதான் இவர் போன்ற சாருவின் சமகால எழுத்தாளர்களின் கருத்து.

அதனால் >>இது பெரிய பிரச்னை ஆகும் என்று எதிர் பார்த்தேன். ஆனால் இலக்கிய உலகில் ஒருசிலரைத் தவிர யாரும் வாய் திறக்கவே இல்லையே? ஆச்சர்யமாக உள்ளது !!!<< என்னும் உன் ஆச்சரியம் அநாவசியம். அவரை இலக்கிய எழுத்தாளராகவே யாரும் அங்கீகரிப்பதில்லை.

சாருவின் எழுத்து நடை வசீகரமானது. எந்த subject குறித்தும் அவரால் மிக சுவாரசியமாக எழுத முடியும். சுஜாதாவுக்கு அடுத்து அந்த திறமையை நான் சாருவிடமே காண்கிறேன். மற்றபடி, அவருடைய ஆக்கங்களுக்கான இலக்கிய இடத்தை காலம் தீர்மானிக்கும்.

மற்றவர்கள் தொட அஞ்சும் பாலியல் கருபொருள்களை அவர் தைரியமாக தொட்டு எழுதுகிறார் என்ற அளவில் அவர் முக்கியமானவர். ஆனால், அதற்காக வெளியேயும் ‘தொட்டு’ அவமானப்பட்டுக் கொள்வதுதான் சமயத்தில் சந்தி சிரித்துவிடுகிறது.

அவருடைய cult followers பற்றியெல்லாம் நான் பேசவே விரும்பவில்லை. அவர்களுக்கு இலக்கியமும் தெரியவில்ல, சாருவும் தெரியவில்லை. தெரிந்து கொள்ளும் பக்குவத்திற்கு அவர்கள் வந்ததும் வருந்தக்கூடும். அது அவர்கள் பிரச்னை.

நாம் நம் அளவில் தெளிவாக இருந்து, அல்லன விலக்கி நல்லன நாடி வாசிப்பது ஒரு வாசகனாக நாம் கைகொள்ள வேண்டிய பக்குவம்.

மேலும்...

அமைதிப் பூங்கா தானோ!

இன்று வேலை முடிந்து வீடு வந்து சேர்ந்து வழக்கம்போல் செய்திகளின் குவியல்களை அகழ ஆரம்பித்தவனின் கவனத்தை மூன்று கொலைகள் கவர்கின்றன.

1. சற்று முன்னர் ரிஷி இங்கே பகிர்ந்து கொண்டிருந்த - மனு வாங்கிக் கொண்டிருந்த பீகார் எம்.எல்.ஏ ஒரு பெண்ணால் குத்திக் கொல்லப்பட்ட செய்தி. இது பாலசந்தரின் அச்சமில்லை அச்சமில்லை படத்தை எனக்கு நினைவுபடுத்தியது. அதிலும் இதேபோலத்தான் தன்னை ஏமாற்றிய அரசியல்வாதி கணவன் ராஜேஷை சரிதா மனு வாங்கும் கூட்டத்தில் குத்திக் கொல்வார்.

http://j.mp/gpQTqQ

2. இரண்டாவது, பாகிஸ்தானிலுள்ள பஞ்சாபின் கவர்னர் சல்மான் தஸீரின் கொலை. இந்த கொலையும்கூட ஒரு வகையில் எனக்கு இந்திரா காந்தி படுகொலை சம்பவத்தை நினைவு படுத்துவதாகவே அமைகிறது. அவரைப் போலவே இவரும் தன்னுடைய பாதுகாவலரால்தான் சுட்டுக் கொல்லப்பட்டிருக்கிறார்.

இவரை நான் கடந்த ஒரு வருடமாக ட்விட்டரில் பின் தொடர்ந்தும் படித்தும் வருகிறேன். பாகிஸ்தானிய அரசியல்வாதிகளுக்கிடையே சற்று விவரம் தெரிந்த ஆசாமி இவர். சமயம் கிடைக்கும் போதெல்லாம் காத்திருந்தது போல இந்தியாவின் மீது கறாரான விமர்சனங்களை வைப்பார். அதை நாம் ஏற்றுக் கொள்கிறோமா இல்லையா என்பதல்ல பிரச்னை. அவரின் வாதங்களிலுள்ள அறிவுத்திறன் வியக்கும்படி இருக்கும். பாகிஸ்தானின் சற்று முற்போக்கான அரசியல்வாதி என்றும் அவரைச் சொல்லலாம். அந்த முற்போக்குத்தனம் தான் அவர் உயிரையும் காவு வாங்கியுள்ளது.

இவர் கொல்லப்பட்டதன் காரணம் இஸ்லாமிய அடிப்படைவாத சட்டங்களில் மாறுதல் கொண்டுவர முயற்சி செய்து கொண்டிருந்தார். இஸ்லாமிய கோட்பாடுகளின் பெயரால் பலரும் தண்டிக்கப்படுவதை எதிர்த்தார். அது போதாதா அவர் மேல் ரகசிய பட்வா வந்திறங்க!

http://www.dawn.com/2011/01/04/salman-taseer-injured-in-attack.html

3. மூன்றாவது கொலை ஆந்திராவில் நடந்திருக்கிறது. ஆந்திராவின் இரண்டு பிரபலமான ரவுடிகளின் கதையைத்தான் ரத்தசரித்திரம் என்று சினிமாவாக எடுத்தார்கள். அதன் நாயகன் பரிதாலா ரவி ஏற்கெனவே இறந்துபோனது பழைய கதை. ரவியின் கொலைக்கு காரணமாக ஒருமித்த குரலில் சொல்லப்பட்ட அவனின் எதிர்கோஷ்டி தலைவன் சூரியை இன்று கொன்று விட்டார்கள்.

இந்த பலி வாங்கும் படலத்தின் அடுத்த பலியாக ஜெகன்மோகன் ரெட்டி இருக்க அதிக வாய்ப்புண்டு என்று சொல்கிறார்கள் !

ஏன் என்பதன் முன்கதைசுருக்கத்தின் முழு விவரங்களையும் கீழேயுள்ள சுட்டிகளை சுட்டித் தெரிந்து கொள்ளலாம். உண்மைத்தமிழன் என்னும் பதிவர் விரிவாக எழுதியுள்ளார்.

http://truetamilans.blogspot.com/2011/01/blog-post_04.html

http://truetamilans.blogspot.com/2010/12/blog-post_06.html

இதையெல்லாம் படிக்கும்போது நம்ம ஊர் ரவுடியிஸம் எவ்வளவோ தேவலாம் என்றிருக்கிறது. ஒருவேளை தமிழ்நாடு உண்மையிலேயே அமைதிப் பூங்கா தானோ!

மேலும்...

மல்டி லெவல் மார்க்கெட்டிங் (MLM)

quality product doesn't need this kind of cheap(cheat) marketing...
I haven't used any amway products so far:-) so I cannot talk about the quality...

I had very bad experience(pestering) from this kollai kumbal in US..Here is my experience..

I was in the retail store(Walmart) to purchase some items , talking with my friend in tamil....

One person slowly came to me with smile and asked "Are you from chennai and studied in this college?" if I am talking in tamil, obviously I must be some where from tamil nadu...

I said "No, I am from namakkal, but studied computer course in chennai". His face became bright and immediately said, oh...yeah, I also studied some where near...May be you are not that person...then he started the conversation,

Nice to meet you....My name is ...etc....we introdoced ourselves..then he said "We should meet some time".....I was like, oh....yes, we should meet...

Note: I was new to USA, this was my second day and I didn't know anyone there except my one friend....

I thought people are so nice and I got one friend there....Then he asked our ph #s...My friend was telling wrong # and slowly moving away from that place...

I corrected my friend's ph # in front of that person and my friend's face became red, I didn't know why.....I gave correct ph # with out realising after effect.....

After I came out from the store, my friend told me about this amway thing....oh.god...

Then I used to get call from this person very often(some times I won't pick up) and he starts talking to me about the business plan....He didn't explain to me that time but promised that he will talk to me about this in detail later(when we meet) I didn't want to openly say that I am not interesed and cut that person as I thought that was very harsh....

One day he called me and said we are having get together...why don't you come? I didn't want to go there so I said "I don't have car". He said he will pick me up and drop me after that meet...I have talked to this person hardly once(5 min)...How nice he is:-)..Some how I escaped and didn't go to that MLM get together..

I said once that I am not interested. Even after that he called me several times and tried to explain about the business plan.......I ran out of patience and burst out...then he stopped calling me...

I have met several such people...Even if you openly say that you are not interested or you shout at them , they will still smile and try to explain the business plan:-) Not only guys...even their wife's also do this...

After that whenever some one comes near to me with smile, I will move away from that place quickly....

I am not sure why Amway is marketing like this...Is it their marketing startegy? or our people are spoiling this....no idea...

பாஸ்கரின் அனுபவம் இங்கக்கிம் அங்கக்கிம் புள்ள புடிக்கிற மாதிரி ஆள்பிடிக்கிறதில் ஒரு வித்தியாசமும் இல்லை என்பதை உணர்த்துகிறது. MLM ஆசாமிகளை கடக்காமல் இந்தியாவில் யாரும் வாழ்ந்து கொண்டிருக்க முடியாது.

எனக்கு இணையத்தில் அறிமுகமான ஒரு பெங்களூரு IT பெண் - அறிமுகமென்றால் ஹாய், ஹெல்லோவோடு சரி - திடீரென்று மிகவும் நட்பு பாராட்டி நேசக்கரம் நீட்டினார். பெண்களின் மென்கரத்தை நிராகரிக்கும் அளவுக்கு பாழும் மனம் இன்னும் நிர்மலமாகவில்லையே! பிடித்தது சனியன். மெல்ல இதே ஆம்வே பற்றி ஆரம்பித்து பிளேடு போட ஆரம்பித்தார். நட்பு கெட்டுவிடக் கூடாதே என்று நானும் ஊம் கொட்டிக் கொண்டிருந்தேன். நாள் செல்ல செல்ல ஆளை பார்த்தால் ஆஃப் லைன் போகும் அளவிற்கு நிலைமை ஆனது.

ஒருநாள் மடல் ஒன்றில் நெளிந்து குலைந்து நேரில் சந்தித்து பேசவும் தயார் என்றெல்லாம் சீராடினார். அதெப்படி முன்பின் அதிகம் அறிமுகமில்லாத ஆணுடன் இவர் சந்திக்க தயாராக இருக்கிறார் என்று என்னால் அதை ஏற்றுக்கொள்ளவே முடியவில்லை. அவரைப்பற்றி குடும்ப பின்புலம் வரை எனக்கு தெரியும் என்பதால் கேரக்டர் தவறு என்று நினைக்கவில்லை. ஆனால் பிஸினஸுக்காக இவர்கள் எந்தளவு வேண்டுமானாலும் இறங்க தயாராக இருக்கிறார்கள். அவர்கள் மூளை அவ்வாறாக சலவை செய்யப்படுகின்றன. அந்த மடலுடன் அவரை ப்ளாக் செய்ததுதான். இன்றுவரை பேஸ்புக், ஆர்குட் என்று அவர் அழைப்பு விடுத்தும் ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை. நல்லப் பெண். MLM குறுக்கிடாமல் இருந்திருந்தால் நல்ல நட்பு சாத்தியமாகி இருக்கும். அது கெட்டுப் போனதில் இன்னும் எனக்கு வருத்தமுண்டு.

இதேபோல் இன்னொரு லோக்கல் நண்பரும் நட்பை கெடுத்துக்கொண்டார். ஆனால் அவர் மார்க்கெட் செய்யமுயன்றது Conybio.

முன்பெல்லாம் பணத்தை மட்டும் கட்டிவிட்டால் போதும் அதிர்ஷ்டம் கூரையை பிய்த்துக்கொண்டு கொட்டும் என்று ஆசைக்காட்டிய ஒரு MLM இருந்தது. அதாவது 5000 ரூ கட்டிவிட்டு கூட ஒரு மூன்று பேரை சேர்த்துவிட்டால் போதும். மாசா மாசம் 5000-க்கு செக் வரும் என்றார்கள். அதையும் நம்பி ஆள்பிடிக்க ஊருக்குள் குப்பன் சுப்பனெல்லாம் கடன் வாங்கி (9 வருடங்களுக்கு முன் 5000 என்பது சின்ன தொகை அல்ல) போட்டுவிட்டு அலைந்தார்கள். அதன் பெயர் skyways. அதன் கவர்ச்சிகரமான ஒரு இலவச பொருள் அதில் சேருவோருக்கு கம்பெனி சார்பாகஆளுக்கொரு ஈமெயில் அட்ரஸ் இலவசமாக கிடைக்கும் :-) என்னிடம் அதைச் சொல்லி மார்க்கெட் செய்த ஆசாமி என்னிடமிருந்து கிடைத்த வசையை இன்னும்கூட சந்திக்கும்போதெல்லாம் சொல்லுவார். பெரும்பணம் அவர் அதில் கட்டும்போதே எச்சரித்தேன். கடைசியில் பெரிய மோசடியாக முடிந்து பணம் கட்டிய எல்லோரும் தலையில் துண்டை போட்டுக்கொண்டார்கள்.

சமீப வருடங்களில் கூட காந்தப்படுக்கை, தங்க காசு என்று நிறைய MLM மோசடிகள் வெளியாகின. ஆனாலும் புதிது புதிதாக முளைத்துக்கொண்டுதான் உள்ளன.

இப்படி மக்கள் MLM-ல் ஏமாற பிரதானமாக இருக்கும் காரணம் நோகாமல் நோம்பி கும்பிட்டு பணத்தை மூட்டை கட்டிவிட வேண்டும் என்னும் பேராசை தான். எவ்வளவு மோசடிகள் வெளிப்பட்டாலும் ஆம்வே, கோனிபையோ போன்ற நிறுவனங்கள் இன்னும் நிலைக்க காரணம் பணத்தை மட்டும் வாங்கிக்கொள்ளாமல் அதற்கு சில பொருட்களையும் தலையில் கட்டிவிடும் தந்திரமே. தரமான பொருட்கள் என்னும் பிரச்சாரம் மக்களிடையே அதற்கு ஒரு அடையாளத்தையும் அதன் விலைக்கு ஒரு நியாயத்தையும் ஏற்படுத்திக் கொடுத்திருக்கிறது. வெளிசந்தையிலும் அதே விலையில் அல்லது இன்னும் குறைவாகவே தரமான பொருட்கள் கிடைக்கின்றன. ஆனால் இங்கே தொடர்ந்து செய்யப்படும் பிரச்சாரம்தான் எடுபடுகிறது. காந்தப் படுக்கையின் மருத்துவ சக்தி மாதிரி !!

இப்படி இங்கே ஒவ்வொருவருக்கும் ஒரு கதை இருக்கும். சென்ற வருடம் MLM பற்றிய ஒரு அருமையான மடல் இங்கே பகிர்ந்துகொள்ளப்பட்டது. அதாவது அவர்கள் எப்படி இயங்குகிறார்கள், பணம் குவிக்கிறார்கள்.. அதன் பின்னாலுள்ள working / business strategy என்ன என்பது பற்றிய ஒரு கட்டுரை. அதை மீண்டும் இங்கே பகிர்ந்து கொள்கிறேன்.

-------

மலைச்சரிவு

இப்படியெல்லாம் நடக்கும் என்று நான் நினைத்திருக்கவே இல்லை. நன்றாகப் பழகிக்கொண்டிருக்கும் நண்பர்களை திடீரென ஏதோ அற்பகாரணங்களுக்காக இழக்க உங்களுக்கு மனம் வருமா?

இது என்ன கேள்வி என்கிறீர்களா? வாழ்க்கையில் பல நண்பர்களை நான் அப்படி இழந்திருக்கிறேன். நீங்களும் பல நண்பர்களை இப்படி இழந்திருப்பீர்கள். இழப்பதற்குக் காரணமாகவும் இருந்திருப்பீர்கள். அப்படிப்பட்ட அற்பகாரணங்கள் பல இருக்கலாம் ஆனால் அவைகளில் முக்கியமானது மல்டி லெவல் மார்க்கட்டிங் எனும் வியாபாரம் சம்பந்தமாக உங்கள் நண்பர் உங்களை வற்புறுத்தி, அதை நீங்கள் மறுத்து அதனால் ஏற்படும் சங்கடம் ஆகும்.

மல்டி லெவல் மார்க்கட்டிங் என்றால் என்ன? ஒரு சட்டை வாங்குங்கள் உங்கள் நண்பர்களில் நான்கு பேரை அறிமுகப்படுத்துங்கள் உங்களுக்கு பணம் வரும். ஆயுள் காப்பீடு எடுங்கள், உங்கள் நண்பர்களில் இருவரை அறிமுகப்படுத்துங்கள் உங்க்ளுக்கு பணம் வரும். மாதமாதம் கைநிறைய சம்பாதிக்கலாம். இப்படியெல்லாம் கவர்ச்சிகரமாய் விளம்பரம் செய்வார்கள். வேண்டாம் என்று சொன்னாலும் விடமாட்டர்கள். இந்தக் கொடுமையைப் புரியவைத்து மாட்டிவிட ஓரிடத்தில் கூட்டம் வேறு நடத்துவார்கள். நான் இப்படிப்ப்ட்டவர்களிடம் இந்தமாதிரி பலவற்றைப்பார்த்திருக்கிறேன். இதில் இவ்வாறு குறைகள் இருக்கின்றன என்றால் அது வேறு இது வேறு நீங்கள் ஒருமுறை மீட்டிங் வந்து பாருங்கள் என்பார்கள். எனக்கு இந்தமாதிரி நண்பர்களைப் பிடிக்க நேரமில்லை என்றாலும் விடமாட்டர்கள். நீங்க உங்களை இணைத்துக் கொள்ளுங்கள் மற்றபடி நண்பர்களைப் பிடிப்பதை நான் பார்த்துக்கொள்கிறேன் என்பார்கள்.

இப்படி தன் அரசாங்க, உயர்பதவிகளைத் தொலைத்தவர்கள் கணக்கிலடங்காதவர்கள். உழைப்புக்கு இருக்கும் மரியாதையை கேவலமான ஆள்காட்டி வேலை செய்து சோம்பேறிகளாகவும் தாந்தோன்றிகளாகவும் மக்களை ஆக்கும் முயற்சிதான் இந்த மல்டி லெவல் மார்க்கட்டிங். இது இந்தியாவில் எனக்குத் தெரிந்து அறிமுகமானது ஆம்வே எனும் அமெரிக்க நிறுவனத்தால்.

ஆனால் இது உலகில் எந்த மூலையில் தோன்றியது தெரியுமா? புரட்சிக்கு முற்பட்ட இரஷ்யாவில் சில நிறுவனங்கள் சராசரித் தரமுள்ள தமது பண்டங்களை விற்பதற்கு இந்தச் சாதுரியமான வழியைக் கையாண்டன. அதிகமாக விற்பனை ஆகும் செய்தியேடுகளிலும் இதழ்களிலும் கவர்ச்சிகரமான விளம்பரங்கள் வெளியிடப்படும். உதாரணத்துக்கு, ஒரு மிதிவண்டி 50 ரூபிள் என்று விற்ற காலத்தில் 10 ரூபிளுக்கு உங்களுக்கு மிதிவண்டி வேண்டுமா? நாங்கள் தருகிறோம். மேலும் விபரங்களுக்கு தொடர்புகொள்க, இவ்வாறு விளம்பரம் செய்தால் யார்தான் மயங்க மாட்டார்கள். உண்மையில் 10 ரூபிளுக்கு அந்த நிறுவனம் ஒருவருக்கு அளிப்பது மிதிவண்டி அல்ல. நான்கு சீட்டுக்கள். இந்த நான்கு சீட்டுக்களையும் அந்த மனிதரின் நான்கு நண்பர்களுக்கு தலா 10 ரூபிளுக்கு விற்கவேண்டும். பின் அந்த 40 ரூபிளை அந்நிறுவனத்திடம் கொடுத்தால் அவர்கள் மிதிவண்டியைக் கொடுப்பார்கள். அந்த மனிதர் கையிலிருந்து செய்த செலவு 10 ரூபிள்தான் ஆனால் அவருக்கு 40 ரூபிளுக்கான மிதிவண்டி கிடைத்தது. அதேபோல அவரின் அந்த நான்கு நண்பர்கள் அவர்களின் இதர நான்கு நண்பர்களுக்கு விற்க வேண்டும். இவ்வாறு 10ரூபிளுடன் அவர்வர்களின் நான்கு நண்பர்களையும் சேர்த்து விற்று வந்த காசில் அவர்கள் மிதிவண்டி வாங்கிக்கொள்கிறார்கள்.

இதில் மோசடி எதுவுமில்லை என்றே தோன்றுகிறதல்லவா? விளம்பரம் செய்த நிறுவனமும் அதன் வாக்கை நிறைவேற்றுகிறது. நிறுவனத்துக்கும் இழப்பு எதுவுமில்லை. இதை சோவியத் இரஷ்யாவில் மக்கள் மலைச்சரிவு என்றே அழைத்தார்கள். சரி ஒன்று நான்கானது புரிகிறது. நான்கு எவ்வளவாகும், 4 x 5 = 20 ஆகும். அவர்கள் நான்கு நான்கு பேரை இந்த சரிவில் தள்ளிவிடுவதாய் வைத்துக்கொண்டால் 20 x 5 = 100 ஆகிறது எண்ணிக்கை. ஆக மொத்தம் 1 + 4 + 20 + 100 = 125 புதிய ஆட்கள் இந்த மலைச்சரிவில் உருண்டுவிழுந்து விட்டார்கள்.

மொத்தம் மிதிவண்டி வாங்கிய 25 நபர்கள் போக ஏனைய 100 பேருக்கு மிதிவண்டி வாங்கலாம் என்ற நம்பிக்கை மட்டுமே கிடைக்கிறது. மலைச்சரிவு நண்பர்க்ளது குறுகிய வட்டத்தை உடைத்துக்கொண்டு நகரெங்கும் பெருகிப் பரவுகிறது. ஆனால் ஒவ்வொருவரும் சீட்டுவாங்கக் கூடிய புதிய ஆட்களைத் தேடிப் பிடிக்க மிகுந்த சிரமத்துக்குள்ளாக வேண்டிவருகிறது. இந்த வியாபாரத்தில் இழுக்கப்பட்டு மலைச்சரிவில் உருண்டு விழுவோரின் எண்ணிக்கை அசுர வேகத்தில் அதிகரித்துச் செல்கிறது. 1, 4, 20, 100, 500, 2500, 12,500, 62,500 இப்படியாக விரல்விட்டு எண்ணக்கூடிய 8 அடுக்கினில் அறுபதாயிரம் அப்பாவிகளைத் தாண்டிச் செல்கிறது. அடுத்த அடுக்கில் எத்தனை பேர் தெரியுமா? மூன்று இலட்சத்திற்கும் மேல். இதில் வாங்க விருப்பமில்லாதவர்கள், இந்தக்கட்டுரையைப் படித்து சுதாரித்துக்கொண்டவர்கள் என ஒரு கூட்டம் பின்னங்கால் பிடரியில் அடிக்க ஓட இந்தக்கூட்டம் பெருகும் வாய்ப்பை கொஞ்சம் கொஞ்சமாக இழந்து இப்போது முழுக்க தன் வளர்ச்சியை இழந்து நிற்கும். அப்போது ஏமாந்து போனவர்களின் எண்ணிக்கை ஐந்தில் நான்கு பங்காய் இருக்கும். இன்னொரு உண்மை என்னவென்றால் மோசடிவேலையை ஆரம்பித்த நிறுவனத்துக்கு இப்போது முழுக்க இலாபமே. ஏனென்றால் 10 ரூபிள் மட்டும் கட்டி அட்டை வாங்கியவர்கள் மீதம் நாற்பது ரூபிளுக்கு ஆள் கிடைக்காமல் ஆப்பு வைக்கப்படும்போது அவர்கள் கட்டிய தலா 10ரூபிளை இந்த நிறுவனமே சுவாகா செய்து கொள்ளும். தாங்கள் காசு கொடுத்து வாங்க முடியாத பண்டத்தைப் பெற ஒவ்வொரு மனிதனும் தன் நண்பரைப் பணயமாக வைத்து வாங்கிக்கொள்ள நண்பர்களே கிடைக்காதவர்கள் தலையில் நாமம் போட்டு திருப்பதி போய் மொட்டை போடக் காசுகூட இல்லாத நிலைக்கு வர காரணமாய் அமைந்து விடுகிறார்கள். இரஷ்யாவின் பிரபல எழுத்தாளர் இந்தக் கூத்தினை “பரஸ்பர மோசடியின் பெரும் பெருக்கு” என்று குறிப்பிடுகிறார்.

ஆம்வே ஆரம்பித்த மோசடியில் பல நிறுவனங்களும் குதித்தன. ஒருகாலத்தில் இது பெருகி வரும் அபாயம் உணர்ந்து இதனை இந்திய அரசாங்கம் தடை செய்திருந்தது. ஆனால் காசால் அரசாங்கத்தையே விலைக்கும் வாங்கும் நிறுவனங்களால் இந்தச் சட்டம் என்னவானதென்றே தெரியாமல் போனது. மக்களைப் பாதுகாக்க அரசாங்கத்துக்குள்ள பொறுப்புகளை அரசியல்வாதிகள் தங்கள் சுயலாபத்துக்காக அழித்து மக்களை விலைபேசத்துணிந்திருப்பார்கள் என்பதில் நம் யாருக்கும் சந்தேகமில்லை.

இந்த மோசடியில் காப்பீட்டு நிறுவனமாகக் காலடி வைத்துள்ள பஜாஜ் அலயன்ஸ் நிறுவனமே ஈடுபடுகிறது. ஆயுள் காப்பீடு வேண்டுமா நீங்கள் எடுத்துக்கொள்ளுங்கள். ஏன் இன்னொருவரை நான் கட்டாயப்படுத்த வேண்டுமென்றால், உங்களுக்கு இலட்சலட்சமாய்ப் பணம் வருகிறது என்று சொல்கிறது. இப்போது இதை பைனரி மார்க்கட்டிங் என்று பெயர்மாற்றம் செய்துவிட்டனர்.

ஆதாவது நான்குபேருக்கு பதில் இருவரை அறிமுகப்படுத்துவது. எதுவாயினும் மோசடி மோசடிதான். கடைசியில் நண்பர்களை அறிமுகப்படுத்த முடியாதவர்கள் கட்டிய பணம் அமுக்கிக் கொள்ளப்படும்போது அவர்களின் சாபம் நம்மைச் சும்மா விடாது. இது அப்பட்டமான உண்மை காப்பீடே தேவைக்கு அதிகமாகப் போகும் போது அது வெட்டிச் செலவு ஆகும். LIC, UTI போன்ற அரசு நிறுவனங்களில் காப்பீடு செய்வது நமக்குப் பாதுகாப்பு. சமீபத்தில் ஒரு வங்கி திவாலான போது பொதுத் துறை நிறுவனமான LIC அதன் வாடிக்கையாளர்களுக்கு பணத்தைத் திரும்ப அளித்தது. மியூட்சுவல் பண்டு எனும் பரஸ்பர நிதிகளில் கவர்ச்சி விளம்பரங்களைக் காட்டிவிட்டு விளம்பரத்தின் கடைசியில் வேகமாகப் புரியாத அளவுக்கு கசமுசா கசமுசா என்று ஒருவன் பேசக் கேட்டிருப்பீர்கள். அதை உன்னிப்பாகக்கேட்டால் “மியூட்சுவல் பண்டுகள் சந்தை அபாயங்களுக்கு உட்பட்டவை முதலீடு செய்யும் முன் பங்குப் பத்திரத்தைக் கவனமாப் படிக்கவும்” என்பது விளங்கும். ஏன் அதை நிறுத்தி நிதானமாய்ச் சொன்னால் என்ன? அப்போ எவனாவது அதைப் பார்க்காமல் வாங்கி ஏமாறமாட்டானா என்று அவர்கள் ஏங்குகிறார்கள் என்றுதானே அர்த்தம். உழைத்த காசே நிலைக்காத இந்தக்காலத்தில் ஏமாற்றி பெருக்கும் காசு எம்மாத்திரம்.

நல்ல நண்பர்களை இந்தமாதிரி மோசடிகளால் இழந்திருப்பீராயின் அதற்காகக் கவலைப்படாதீர்கள். அப்படிப்பட்டவர்கள் நல்ல நண்பர்கள் இல்லை. நம்மை விற்க நாம் ஒத்துக் கொள்ளாததால் இலாபத்தை இழந்து புத்திமாறிப்போன இவர்கள் நமக்கு நண்பராகவே இருக்கலாகாது. மலைச்சரிவு என்று இந்த மல்டி லெவல் மார்க்கட்டிங் முறைக்குப் பெயரிட்டது முற்றிலும் சரி. ஆனால் அந்தச்சரிவு ஒன்றில் நீங்கள் யாரும் விழுந்துவிடாமல் இருக்க எல்லாம் வல்ல இறைவனைப் பிரார்த்திக்கிறேன்.

மேலும்...

குற்றங்களும் தண்டனையும்

தண்டனைகள் கடுமையாக கடுமையாகத்தான் குற்றங்களின் எண்ணிக்கை குறையும். மரண தண்டனை என்பது சட்டத்தில் இருக்கவேண்டிய தண்டனைதான் என்பதில் எனக்கு மாற்றுக் கருத்தே இல்லை. அது இருப்பதினால் மட்டும் யாரும் கொலை செய்யாமல் இருக்கிறார்களா என்று எதிர்வாதம் வைப்பார்கள். அப்படி பார்த்தால் போலீஸ் ஸ்டேஷன் இருந்து மட்டும் என்ன குற்றம் நடக்காமலா இருக்கிறது, எதற்கு வெட்டியாக போலீஸ் ஸ்டேஷன் என்றோ, எதற்கு சிறைச்சாலை என்றோ கூட கேட்க முடியும். 

எத்தனை பேரை கொன்னாலும் தூக்கு கிடையாது. மிஞ்சி மிஞ்சி போனால் ஜெயில்லதான் போடப் போறாங்க என்றால், நீ கேஸ நடத்திக்கடா மகனே என்று வீட்டில் சொல்லிவிட்டு அறுவாளை தூக்குபவனின் எண்ணிக்கை அதிகமாகி விடும். அதே கொலை செய்தால் உயிர் போகும் என்றால் தன்னுயிர்க்கு அஞ்சுபவன் அதனை தவிர்ப்பான்.

நாம் ஒன்றை புரிந்துகொள்ள வேண்டும். Only rare of rarest cases-ல் மட்டும்தான் தூக்கு தண்டனை விதிக்கப்படுகிறது. இந்த rarest case-ல் உணர்ச்சிவயப்பட்டு செய்யப்படும் கொலைகளெல்லாம் கணக்கில் வருவதில்லை. 

இதே தலைப்பில் ஆறு வருடங்களுக்கு முன்பு வலைப்பதிவுலகில் எனக்கும் இன்றைய இணைய பிரபலம் ஒருவருக்கும் நீண்ட விவாதம் நடந்தது. ஒரு உயிரை கொல்வது மனிதமல்ல, அவர்களுக்கும் திருந்த வாய்ப்பளிக்க வேண்டும் என்னும் மாற்றுக் கருத்தை நான் மதிக்கிறேன். ஆனால் 4 வயது பெண் குழந்தையை வன்புணர்ச்சி செய்து, அதன் தலையில் கல்லை தூக்கிப் போட்டு கொலை செய்து, துண்டு துண்டாக வெட்டி எரித்தவனுக்கும் சிறைதான், பசிக்கு பன் திருடி மாட்டினவனுக்கும் அதே சிறைதான் என்பது சமூக பாதுகாப்பு ஒழுங்குமுறைகளுக்கு ஏற்றதல்ல என்பது என் போன்றவர்களின் கருத்து.  

மேலும்...

போலிகளின் மருத்துவம் - தொடரும் உரையாடல்

//படித்தவர்களாலேயே அறிந்து கொள்ள முடியாது எனும்போது //

புரிந்துகொள்ள முடியாது என சொல்வதற்கில்லை... ஒரு அசால்ட் லுக்.. வரும் முன் காப்போம் என்பதை மறந்து வந்த பின் அனுபவிக்க வேண்டியது தான்

படித்தவர்களாலேயே அறிந்துகொள்ள முடியாது என்று நான் சொன்னது எதனையென்றால்:

உணவு பொருட்களில் போலிகளை எளிதில் இனம் காணுவது போல, மருத்துகளை கையில் எடுத்துப் பார்த்தோ நுகர்ந்து பார்த்தோ அல்லது சிறிய சோதனைகளின் மூலமோ அது உண்மையா போலியா என்று எளிதில் அறிந்துகொள்ள முடியாது என்பதை.

மருந்துப் பொருள் போலிகளில் பல வகை உண்டு.

1. சரியான அளவில் உட்பொருட்கள் இல்லாதவை

2. தவறான உட்பொருட்கள் கொண்டவை

3. ஆபத்து விளைவிக்கும் உட்பொருட்கள் கொண்டவை

இப்படி இன்னும் பல இருக்கலாம். (எப்போதோ படித்ததை வைத்து வகைப்படுத்தியிருக்கிறேன். துறை வல்லுநர்களுக்கே உள் நிலவரம் தெரியும்)

இதையெல்லாம் அத்துறையில் பயிற்சி உள்ளவர்களாலுமே கூட உடனே கண்டுபிடித்துவிட முடியாது. மருந்தை பரிசோதனைகூடம் அனுப்பி, அதன் முடிவுகளைப் பார்த்தால்தான் அவர்களாலும் சொல்லமுடியும். இப்படிப்பட்ட நிலையில் படித்தவர்களே மருந்து வாங்க சென்றாலும் கூட, எவ்வளவுதான் உஷாராக உற்று உற்று படித்துப் பார்த்தாலும் மருந்தின் உண்மைத் தன்மையை எவ்வாறு அறிந்து கொள்ள முடியும்? நம்மால் முடிந்ததெல்லாம் expiry date -ஐ நன்கு கவனித்து வாங்குவது மட்டுமே.

இதில் முதலில் தார்மீக அக்கறையை வெளிப்படுத்த வேண்டிய கடமை டாக்டர்களுக்கே உள்ளது. அவர்களுக்கு ஓரளவுக்கு எந்த கம்பெனியின் மருந்துகள் போலி அல்லது தரமற்றவை என்பது தெரிய வாய்ப்புள்ளது. இருந்தாலும், பெரும்பாலும் எந்த கம்பெனி தங்களை நன்கு ‘கவனிக்கிறதோ’, அவர்களின் மருந்துகளே பரிந்துரைக்கப்படுகின்றன. இந்த கவனித்தலில் ஆளுக்கு தகுந்தபடி பணம், பவுன் முதல் ’பட்டாயா’ வரை அத்தனையும் அடக்கம்.

இன்னொன்று கேள்விப்பட்டேன். பிரசவ ஆஸ்பத்திரிகளில் தான் தற்சமயம் அதிக அளவில் அறுவை சிகிச்சைக்கான உபகரணங்கள் தேவைப்படுகின்றன. அவற்றில் தரமற்றவைகள் தான் அதிகம் பயன்படுத்தப்படுகின்றன என்றார் லேப் நண்பர் ஒருவர். காரணம் அதில் உபரியாக தனியாக ஒரு மார்ஜின் நிற்கிறதாம் :(

உடலில் நோயும் உபாதையும் வந்து விட்டால் நாம் செய்வதெல்லாம் மருத்துவர்களையும் அவர்கள் பரிந்துரைக்கும் மருந்துகளையும் தெய்வமாக நம்புவது மட்டும்தான்! நமக்கு நம்பிக்கை! அவர்களுக்கு கேஸ் கணக்கு; பெட் கணக்கு!

Its not at all possible in Inida as per current situation..even in future too.. lot of basic changes are supposed to come..

இந்தியாவில் முதலில் பெரிய ரூபாய் நோட்டுக்கள்(500, 1000) ஒழிய வேண்டும் என்று நம் நண்பர்களில் ஒருவன் ஒருநாள் சொன்னான். அப்போதுதான் அதிகப் பணங்களை சூட்கேஸில் கைமாற்றுவது, கரன்ஸி மாலை போட்டு பகட்டு காட்டுவது எல்லாம் ஒழியும்; எல்லா பரிவர்த்தனைகளும் வங்கி கணக்குகள் மூலம் நடைபெறும் என்பது அவ்வுரையாடலின் சாராம்சம். அதுபோன்ற அடிப்படை மாற்றங்களில் ஒன்றுதான் மெடிக்கல் இன்சூரன்ஸின் அவசியமும்.

இதெல்லாம் நடைமுறைக்கு வர வேண்டும் என்பது விருப்பம். வந்தால் நல்லது. வர விடமாட்டார்கள் என்பது தலையெழுத்து!

மேலும்...

போலிகளின் மருத்துவம்

இச்செய்தியை முன்வைத்து:

வேறு எத்தனையோ துறைகளில் போலிகள் இருந்தாலும், உயிர் காக்கும் மருத்துவ துறையிலும் போலிகள் மலிந்திருப்பதுதான் மிகக்கொடுமை. இங்கே போலிகள் என்பதை பட்டம் பெறாத போலி டாக்டர்களுடன், பட்டம் பெற்ற சில உண்மை டாக்டர்களையும் சேர்த்தே குறிப்பிடுகிறேன்.

பட்டம் பெற்றவர்களில் வைத்தியத்தில் சரியான பயிற்சி இல்லாமல் ஏனோதானோ சிகிச்சை அளிப்பவர்கள் ஒரு வகை போலி என்றால், வைத்தியம் தெரிந்தும் தன்னுடைய மருந்து கடையில் தேங்கி கிடக்கும் மருந்துகளை எக்ஸ்பைரி தேதி முடியும் முன்னர் விற்றுத்தள்ள வேண்டிய வணிக நிர்பந்தத்தில், சம்மந்தமில்லா நோய்களுக்கு கூட அவற்றை பரிந்துரை செய்யும் போலிகள் இன்னொரு வகை. இதையெல்லாம் படித்தவர்களாலேயே அறிந்து கொள்ள முடியாது எனும்போது பாமரர்களைப்பற்றியெல்லாம் பேசவே வேண்டியதில்லை.

[இவர்களுக்கிடையே நிறைய நல்ல டாக்டர்களும் இருக்கவே செய்கிறார்கள் என்பதை எதற்கும் இருக்கட்டும் என்று ஒரு டிஸ்கிளைமராக சொல்லி வைக்கிறேன். The reason is so obvious! :-) ]

இந்தியாவின் மிகப்பெரிய ஊழல் pharma-துறையில்தான் இருக்கவேண்டும் என்பது என்னுடைய எண்ணம். இங்கே அதிக மக்கள்; பூஜ்ஜிய சுகாதாரம்; அதிக நோயாளிகள். மாத்திரைகளின் சகவாசமின்றி வாழ்பவர்கள் வெகு குறைவு. மருத்துவர்களை விட மருந்து தயாரிப்பு கம்பெனிகளும் மருந்து விற்பனையாளர்களும்தான் இத்துறையை பாழ்படுத்தி வைத்திருக்கிறார்கள். அவர்களுக்கு விற்பனை ஒன்றே நோக்கம். வெளிநாடுகளில் தடைசெய்யப்பட்ட மருந்துகளையும்கூட இங்கே தாராளமாக தயாரித்து விற்கிறார்கள். அரசு தரப்பிலிருந்து ஒரு நடவடிக்கையும் கிடையாது.

இதனையெல்லாம் கண்காணிக்க சோதனை நடத்த எல்லா ஊர்களிலும் ஆய்வாளர்கள் நியமிக்கப்பட்டிருக்கிறார்கள். ஆய்வாளர்களின் கையை வழக்கம்போல் கையூட்டு கட்டிப்போட்டு விடுகிறது. மேலும், அவர்களின் குடும்பத்தேவைக்கான நல்ல மருந்துகள் இலவசமாகவே கிடைத்துவிடுகின்றன எனும்போது, மக்களுக்கு கிடைப்பது எதுவாக இருந்தால்தான் அவர்களுக்கு என்ன?

ஏன் இந்தியாவில் இதற்கு எதிராக ஒரு பெரிய மக்கள் இயக்கம் இல்லை என்பதுதான் அவ்வப்போது என் மனதில் தொக்கி நிற்கும் கேள்வி. இடதுசாரி இயக்கங்கள் கூட இதற்கு எதிராக பெரிய போராட்டங்கள் நடத்தியதாக தெரியவில்லை. காரணமும் புரிகிறது. மருந்துகளில் எது நல்ல மருந்து; எது குறைபாடு கொண்டது; எது முற்றிலும் போலி என்பதையெல்லாம் அதில் நிபுணத்துவம் இல்லாமல் அவர்கள் மட்டும் எப்படி கண்டுகொள்ளமுடியும்? நிபுணத்துவம் கொண்டவர்களில் ஒரு சிலராவது சமூக நன்மை கருதி கையில் தரவுகளுடன் போராட்டக் களத்திற்கு வந்தாலே இது சாத்தியம். ஆனால், இம்மாதிரி முறைகேடுகளில் பெரும்பாலும் அதில் சம்மந்தப்பட்டுள்ள எல்லோராலும் ஒரு கள்ளமௌனமே கடைபிடிக்கப்படுகிறது. அத்தனையும் மனிதநேயத்தை விலக்கிய வர்த்தக நலன்களுக்காக என்பதுதான் மனிதர்கள் மீதான நம்பிக்கையை குலைக்கிறது.

அதிசயமாக சமீபத்தில் சென்னையிலுள்ள மருந்து கடைகளில் பெரிய அளவில் ஒரு ரெய்டு நடத்தப்பட்டது. அதில் எக்ஸ்பைரி தேதி முடிந்த மருந்துகளின் மேல் புதிதாக லேபிள் ஒட்டி விற்பனைக்கு வைத்திருந்த மருந்துகள் மட்டும் பல லட்சம் மதிப்பில் கைப்பற்றப்பட்டதாக செய்திகள் வந்தன.

Surely a tip of the iceberg!

*

போலிகள் ஒருபுறம் இருக்க, இங்கே மக்களால் மேற்கொள்ளப்படும் சுயவைத்தியம் குறித்தும் பெரிதாக விழிப்புணர்வு ஏற்படுத்தப்பட வேண்டியது அவசியமாக இருக்கிறது. எப்போது மருந்து கடைக்குச் சென்றாலும் அங்கே யாராவது சிலர் ஏதாவது உடல் உபாதையை சொல்லி, அங்கேயுள்ள மருந்து விற்பனையாளரிடமே அதற்கு மருந்து மாத்திரைகளை பெற்றுச் செல்லும் காட்சியை காணமுடியும் என்பது சொல்லித்தான் தெரிய வேண்டும் என்றில்லை. அதில் சில சமயம் நாமும் ஒருவராக இருந்து வருகிறோம்.

Over-the-counter இல் விற்பனை செய்ய வகைப்படுத்தப்பட்டுள்ள மருந்து பொருட்களெல்லாம் எவை எவையென மருத்துவ துறையில் இருப்பவர்களுக்கே தெரியுமா என்பது சந்தேகமே. இந்தியாவில் எல்லா மருந்துகளுமே OTC தான். அயல்நாடுகளில் அப்படி OTC அல்லாத பொருட்களை தாமாக வாங்கிவிட முடியாது என்று நிச்சயம் நம்புகிறேன்.

[சுயவைத்தியத்தின் தீங்கை மையக்கருத்தாகக் கொண்டு பாண்டியராஜன் ‘டபுள்ஸ்’ என்று ஒரு படம் எடுத்திருந்தார். அவர் இயக்கிய கடைசிப்படம் அதுதான் என்று நினைக்கிறேன்]

என்னைப் பொருத்தவரை, மேற்கத்திய நாடுகளில் இருப்பது போல மெடிக்கல் இன்சூரன்ஸ் இங்கேயும் கட்டாயமாக்கப்பட வேண்டும்(அங்கே கட்டாயம் என்றே நினைக்கிறேன். இல்லையென்றால் நண்பர்கள் திருத்தலாம்). அப்போதுதான் இந்த போலிகள் மற்றும் சுயவைத்தியப் பிரச்னைகள் எல்லாம் ஒழியும்.

தமிழ்நாட்டில் இப்போது செயல்படுத்தப்பட்டு வரும் கலைஞர் காப்பீட்டுத் திட்டம் ஒரு ஏமாற்று வேலையே அன்றி வேறு அல்ல. அதில் தங்களை இணைத்துக் கொண்டிருந்த மருத்துவமனைகள் கூட அதிலிருந்து விலகிக்கொள்ளவோ, அல்லது அப்படி ஒன்று எங்கள் மருத்துவமனையில் இல்லை என்று சொல்லிவிடவோ முனைகின்றன. காரணம், சிகிச்சைக்கான பில் தொகையில் மார்ஜின் குறைவாக இருக்கிறதாம். மேலும், பில் கிளைம் ஆகி வர தாமதமாகிறதாம். இக்குறைபாடுகளையெல்லாம் களைய ஒரு நடவடிக்கையும் எடுக்கப்படாமலே அரசு மார்தட்டிக்கொள்வதும் அதைப்பற்றி மக்களும் ஒரு கவலையும் இல்லாமல் இருப்பதும் இந்தியாவில் மட்டுமே சாத்தியம்.

மேலும்...