பழைய பாடல் X புதிய பாடல்

பழைய பாடல் இனிதா, புதிய பாடல் இனிதா என்பது மாதிரியான ஒரு தலைப்பில் இன்று இரு கிளைமண்டுகள் சீரியஸாக விவாதித்துக்கொண்டு இருந்தனர். அலுவலகத்தில் அரசியல் பேசுவதில்லை, எந்த விவாதத்திலும் கலந்து கொள்வதில்லை, எதிலும் அபிப்ராயம் தெரிவிப்பதில்லை என்பதை சிரமப்பட்டு கடைபிடித்து வருகிறேன். அதனால் கண்டுகொள்ளவில்லை.

பழைய பாடலை ஏன் இவ்வளவு சிலாக்கிக்கிறோம்?

சில புதிய பாடல்களும் நன்றாகத் தானே இருக்கின்றன?

இப்படி பல கேள்விகள் எழுவதுண்டு.

உண்மையில் பழைய பாடல், புதிய பாடல் என்று ஒரு வித்தியாசமே இல்லை. இருப்பதெல்லாம் நல்ல பாடல்கள், மோசமான பாடல்கள் என்னும் இரு பிரிவுக்குள் அடங்கிவிடக் கூடியவை. அதற்கு கால பேத வர்த்தமானம் கிடையாது.

பழைய பாடல்களின் காலம் என்று நாம் போற்றும் 50-களில் இருந்து 80 வரையிலான காலகட்டத்திலும் மோசமான பாடல்கள் எண்ணிலடங்காமல் போடப்பட்டன. இன்றைய ’ஒமகஸீயா’ போன்ற அர்த்தமற்ற ஒலிக் குறிப்புகள் கொண்ட பாடல் வரிகள் ஐம்பதுகளிலேயே உண்டு. மந்திரிகுமாரியின் எனக்கு பிடித்த ‘மந்தாரைச் செடி ஓரம்’ பாடலில் அப்படிப்பட்ட ஓசைகள் பாடல் நெடுக தொடர்ந்து வரும். சிவாஜியின் பிரபலமான ‘திண்ணைப் பேச்சு வீரரிடம்..’ பாடலின் துள்ளலுக்கு டெம்போ ஏற்றுவதே அந்த ‘டகுடி டகுடி’ ஒலி எழுப்பல் தான்.

அன்றும் அதற்கு முந்தைய காலகட்ட பாடல்களையே பாராட்டிப் பேசி சமகால இசையை குறைகூறிய பெரிசுகள் நிச்சயம் இருந்திருப்பார்கள்.

அப்படியானால் அடிப்படையில் எதுதான் வித்தியாசம்?

எனக்குத் தோன்றுவது ‘ஜீவன்’ தான்.

பாடல் ஹிட் ஆவதை மட்டும் கொண்டு அதை சிறந்த பாடலாக வகைப்படுத்த முடியாது. இரண்டு நாட்களாக கோ படத்தில் சில பாடல்களை திரும்ப திரும்ப கேட்டு வந்தேன். முணுமுணுக்கவும் செய்துகொண்டிருந்தேன். ஆனால் இன்று அது போரடிக்கிறது. மீண்டும் பழைய பிடித்தமான பாடல்களுக்குத் திரும்பி விட்டேன். இது மாதிரி பட்டியல் போட்டால் எண்ணில் அடங்காது என்பது எல்லோருக்கும் தெரியும். இது நிச்சயமாக பொதுவான ஒரு அநுபவம் தான்.

இப்படி சலிப்பு ஏற்படுவது கடந்த பதினைந்து ஆண்டுகளாகத்தான் மிக அதிகம். அந்தக் குறிப்பிட்ட காலகட்டத்தின் இசை என் விருப்பத் தொகுப்புகளுக்குள் மிக அரிதாகவே ஒன்றிரண்டு என இடம்பெறுகின்றன. எஞ்சியவை ஆரம்ப ஈர்ப்பு முடிந்ததும் காணாமல் போய்விட்டன.

இசை என்பது கேட்பதற்கு என்பதிலிருந்து ஆடுவதற்கு என்றாகிவிட்டதால் தான் இசை ஜீவனற்றுப் போய்விட்டது என்று வைரமுத்து ஒரு பேட்டியில் கூறியிருந்தார். ஆடுவதற்காக போடப்படும் துள்ளல் இசைக்கு என்றுமே நிலைப்பேறு இருந்ததில்லை. ஐம்பதுகளில் வெளியான உத்தமபுத்திரனின் யாரடி நீ மோகினி பாடல் அளவுக்கு வேறு எந்தப் பாடலும் இன்று வரையில் ரசிகர்களை கிறுக்குப் பிடித்து ஆட வைத்ததில்லை என்றுச் சொல்லலாம். ஆனால் அதன் கிறுகிறுப்பு நிலைக்கவில்லை. ஆனால், அதே படத்தில் ஒலித்த ‘முல்லை மலர் மேலே மொய்க்கும் வண்டு போலே’ என்றும் இனியவையாக காலம் கடந்து நீடிக்கிறது.

ஆக, பழைய பாடல்கள் எல்லாம் இனிமையானவை என்றில்லை. இருவிதமான பாடல்கள் எல்லா காலகட்டங்களிலும் இருந்து வருகின்றன. எண்ணிக்கையின் மிகுதி குறைவை பொறுத்தே அந்தந்தக் காலகட்டங்கள் தரப்படுத்தலுக்கு உள்ளாகின்றன. அது தர்க்க ரீதியானதொரு மதிப்பீடாக மட்டுமே இருக்க முடியும்.

மேலும்...

குழலும் யாழும் குரலினில் தொனிக்க

இன்று மாலை பேருந்தில் ஏறியமர்ந்ததும் மூளையின் ஏதோ ஒரு நியூரானில் சேமிக்கப்பட்டிருந்த இந்தப் பாடலின் ஞாபகத்திற்கு உயிர் வந்துவிட்டது. அப்போதிருந்து முணுமுணுத்துக் கொண்டு இருக்கிறேன்.

யேசுதாஸின் குரல் ஒரு அமானுஷ்யம் போல மனதிற்குள் ஒலித்துக்கொண்டே இருக்கிறது.

வீடு வந்து அடங்கியதும் இணையத்தில் கிடைக்கிறதா என தேடிப்பார்தேன். இந்த இணையத் தொடர்புதான் எத்தனை அற்புதமான சாதனம்! யாரோ ஓர் அன்பர் வலையேற்றி வைத்திருந்த பாடல் கேட்கக் கிடைத்தது. இதோ கேட்டுக்கொண்டிருக்கிறேன்.

“குழலும் யாழும் குரலினில் தொனிக்க
கும்பிடும் வேளையிலே
மழலை யேசுவை மடியில் சுமந்து
மாதா வருவாளே! ஆரோக்கிய மாதா
வருவாளே!”

http://www.youtube.com/watch?v=c9P-G0ICzbE

திருச்சி வானொலி நிலையத்தின் காலை 6 மணி பக்திமாலையில் அடிக்கடி ஒலிபரப்பப்பட்ட இந்தப் பாடல் போல இன்னும் பல பாடல்கள் நினைவில் நீங்கா இடம் பிடித்தவையாக உள்ளன. ஏசு, அரவிந்தர்-அன்னை, அல்லா என்று பல கடவுள்கள் குறித்தும் பாடப்பட்ட அவைகளின் இசையமைப்பும், வரிகளும் என் உணர்வுகளில் கலந்தவை. இன்று போல எப்போதாவது அவைகள் ஞாபகத்திற்கு மீளும் போது உடன் பால்யத்தின் நினைவுகளையும் சுமந்து வந்து நெஞ்சில் பாரம் ஏற்றி வைத்துவிடுகின்றன.

“மலர் போல மலர்கின்றன் மணம் வேண்டும் தாயே

பலர் போற்றிப் பாராட்டும் குணம் வேண்டும் தாயே

வரம் தரும் அன்னையே

வணங்கினோம் உன்னையே”

கங்கை அமரனின் குரலில் ஒலிக்கும் இப்பாடல் சில நாட்களுக்கு முன்னால் ஒரு நள்ளிரவு வேளையில் என்னை தாலாட்டிக்கொண்டிருந்தது. உடன் துண்டு துண்டாய் அக்காலத்தின் அதிகாலைப் பொழுதின் மிச்சம் மீதியான சில நினைவுகளும்...

இவைகள் ஒரு நீண்ட பட்டியலின் இரு உதாரணங்கள் மட்டுமே. இவைகளை நான் வானொலியில் கேட்டது தவிர்த்து வேறு எங்குமே கேட்டதில்லை. இதுபோல் டி.எம்.எஸ்ஸின் பல முருகன் பக்தி பாடல்களும் உள்ளம் உருக வைக்கின்றன. ஏகாந்தமாக வீற்றிருந்து அவற்றைக் கேட்கும் பொழுதுகளில் ஏதோ ஒரு கரம் என் உள்ளங்கையை அழுத்திப் பிடித்து ஆறுதல் சொல்வது போலவே இருக்கிறது. சில நொடிகளாகவது பழைய வீட்டின் சிதிலமடைந்த தாழ்வாரத்தின் கட்டிலில் கண்ணை கசக்கி படுத்துக் கிடந்து பழைய வாழ்க்கையை வாழ்கிறேன்.

உண்மையில் இவைகளில் மனம் லயிக்கக் காரணம் இப்பாடல்கள் தானா? இல்லை, இவைகளில் ஊறிக் கிடக்கும் பால்யத்தின் வாசனையா? சொல்லத் தெரியவில்லை. அனுபவிக்க முடிகிற எல்லாவற்றையும் விவரித்துவிட முடிந்துவிட்டால் மொழியின் தேவை என்றோ முடிந்து போயிருக்கும்.

மேலும்...

வானும் மண்ணும்

பொழுது போகாத நேரங்களில், நூல்களும் உடன் சேர்ந்து அலுப்பூட்டும் பொழுதுகளில் இசையை கேட்பதுடன் அதன் வரிகளை கவனமாக கவனித்து ரசிப்பது எனக்கு வாடிக்கை. இக்குழுவின் whats happening சந்துமுனையில் கூட நான் அவ்வாறு பல சிந்துகளை பாடி திரிந்தது உண்டு. லய, சந்த, தாளங்களுக்கு ஏற்ப மெட்டுக்கு வார்த்தைகளை தேர்ந்தெடுத்து இட்டுக் கட்டுவது ஒரு தனி கலை. அது எல்லோருக்கும் எளிதில் கைவரக் கூடியதல்ல. கூடி வரப்பெற்றவர்களின் புகழ் எளிதில் அகலக் கூடியதும் அல்ல. 

அதனால்தான் ‘அள்ளி தந்த பூமி அன்னையல்லவா.. சொல்லி தந்த வானம் தந்தையல்லவா’ என்ற ஒரே பாடலின் மூலம் மட்டும் இன்று வரை அதை எழுதிய மதுக்கூர் கண்ணன் என் நினைவில் நீங்காமல் இருக்கிறார். (இவர்தான் பின்னாட்களில் ‘யார்’ கண்ணன் என்ற பெயரில் தொடர்ந்து பேய் படங்களாக எடுத்தவர்).

இன்று மைனா பாடல்களை கேட்டுக் கொண்டிருந்தேன். ஜிங்கிலி ஜிங்கிலி லேட்டஸ்ட் ஹிட் முடிந்து அடுத்து கேட்ட பாடல், 

’நீயும் நானும்
வானும் மண்ணும்
நெனைச்சது நடக்கும் புள்ள
வீசும் காத்தும்
கூவும் குயிலும்
நெனைச்சது கிடைக்கும் புள்ள’

பாடல் நல்ல மெல்லிசையாக கேட்க இதமாகவே உள்ளது. இருந்தாலும் பாடல் வரிகளில் பொருள் தளை தட்டுவதாக எனக்கு ஒரு சம்சயம். நீயும் நானும் எப்படி வானும் மண்ணும் ஆகமுடியும்? வானும் மண்ணும் சேரும் காலம் என்று ஒன்று கிடையாதே. வானாகி, மண்ணாகி பயனில்லை. வளியாகி, ஒளியாகி வேண்டுமானால் இணைய முடியும். மேலும், அதென்ன காதலின் உன்னதமான வேளையில் போய் மண் என்றெல்லாம் பாடிக் கொண்டிருப்பது? சகிக்கவில்லை. அடுத்த இரண்டு வரிகளும் கூட அப்படித்தான். இதே போன்ற ஒரு சூழலில் வைரமுத்துவின் பேனா எப்படி எழுதியது என்றால், 

‘நீ மழை, நான் பூமி,
எங்கு விழுந்தாலும் ஏந்தி கொள்வேன்’

கவிஞர்களும் கவியரசர்களும் வேறுபடுவது இங்கே தான். 

இளையராஜா 80-களின் பிற்பகுதியில், அதாவது வைரமுத்துவுடன் ஏற்பட்ட பிரிவுக்கு பிறகு இப்படித்தான் பல அபத்த வரிகளை பாடல்களாக ஏற்றுக் கொண்டிருக்கிறார். அவற்றுள் கேட்கும்போதெல்லாம் எனக்கு சொல்லொனா எரிச்சலை ஏற்படுத்துவது, ‘மாறுகோ மாறுகோ’ பாடல். ‘மாலையில் ஆடிக்கோ; மந்திரம் பாடிக்கோ’ என்று முடியும் அதில் ஒரு பொருளையும் நான் காணவில்லை. சும்மா மெட்டுக்கு வாயில் வந்ததை போட்டிருக்கிறார்கள். அதை எழுதியவர் வாலி என்று நினைக்கிறேன். அதிலொன்றும் ஆச்சரியமும் இல்லை. வாலி பேனா எப்படியும் வளையும். சமயத்தில் இப்படித்தான் முனை உடையும்.

மேலும்...

இவ்வளவுதான் உலகம்

http://www.123musiq.com/SOURCE/OLD%20SONGS/Ninaivil%20Nindravai/T%20M%20S%20Solo%20Duets/Ivvalavu%20Than%20Ulagam.mp3

(Movie: Ulagam ivvavuthaan, Music by Vedha, Singers: TMS, LRE)


பொல்லாத உலகத்தில் கல்லாமல் புதுப்பாடம் கற்றேன்.....
பொய்யாக வாழ்வோரைப் புகழ்ந்தாடும் கூட்டத்தைக் கண்டேன்
சொல்லொன்று செயலொன்று இல்லாத பேர் இங்கு யாரப்பா...
சொல்லாமல் விட்டாலோ என் போன்ற முட்டாளும் ஏதப்பா......?

இவ்வளவுதான் உலகம் இவ்வளவுதான்
இவ்வளவுதான் உலகம் இவ்வளவுதான்
எவ்வளவோ இருந்தாலும் 

எப்படித்தான் பார்த்தாலும் 

இவ்வளவுதான்.

*
சற்று முன் கேட்டு ரசித்த பாடல்.

மேலும்...

ஸ்வர்ணலதா அஞ்சலி

ஸ்வர்ணலதாவின் தொகுப்புகளை தேடியெடுத்து இசை மழையில் நனைந்து கொண்டிருக்கிறேன். வேறு நேரங்களில் கேட்டதை விட இப்போது குரலின் பாவங்களை நிதானித்து கவனித்து ரசிக்க முடிவது, இனி இந்த குரலை புதிதாக கேட்க முடியாது என்பதாலா, அல்லது அவரின் மரணம் ஏற்படுத்திய தாக்கத்தினாலா என்பது தெரியவில்லை. இரண்டும் இருக்கலாம்.


ஜானகியம்மா 50 வருடங்களும், சித்ரா 30 வருடங்களுமான ஒரு நீண்ட கேரியரை சினிமா பின்னணி பாடல்களில் கொண்டவர்கள். மாறாக ஸ்வர்ணலதா ஒரு பத்தாண்டு காலம் மட்டுமே பிரபல பாடகியாக இருந்தவர். மேலும் அந்த பத்தாண்டுகளும் கூட மேற்சொன்ன இரு நட்சத்திர பாடகிகளின் பீக் பீரியட் என்பதால், அவர்களின் புகழ் வெளிச்சங்களுக்கு இடையே ஸ்வர்ணலதாவின் புகழ் என்பது பெரிதாக பிரபலமாகாத ஒன்றாகவே இருந்துவிட்டது. 

ஆனால் கொண்டாடப்படவில்லையே தவிர எப்போதும் நல்ல பாடகியாகவே அறியப்பட்டிருக்கிறார். கொண்டாடப்படும் நிலையை அடையும்படியான ஒரு நீண்ட கேரியரை அமைத்துக்கொள்ள முடியாமல் சுகவீனம் அடைந்து விட்டார் என்று நான் நினைக்கிறேன்.

தமிழ் சினிமா பின்னணி பாடகிகள் என்று எத்தனையோ பேர் வந்து போகிறார்கள். அவர்களுக்கு இடையே குறைந்த பாடல்களை பாடிய ஜென்சிக்கு என்று என்றும் ஓர் இடம் உண்டு. என்னவானார் இவர் என்று அவரைப்பற்றி கேட்காத திரைஇசை ரசிகர்கள் குறைவு. தன்னுடைய பாடல்களின் மூலம் அப்படி ஓர் இடத்தை அவர் அடைந்திருக்கிறார். அதைவிட ஒரு மேலான ஓர் இடம் என்றும் ஸ்வர்ணலதாவுக்கு உண்டு. அந்தளவு லோ பிட்ச், ஹை பிட்ச் இரண்டிலுமே அற்புதமான பாடல்களை கொடுத்திருக்கிறார். குவியலான பாடகர்களுக்கு இடையே திறமையுள்ள சிலரால் மட்டுமே இப்படி தனித்தன்மையை அடையமுடியும். 

சில பாடகிகளின் பாடல்களை ரசிக்கமுடிவதை போல, அவர்கள் பாடுவதையும் ரசிக்கமுடியும். ஸ்வர்ணலதாவை பொறுத்தவரை அவர் பாடுவது ரசிக்க கூடியதாக இருக்காது. பாடும்போது ஒரு கையால் காதை அடைத்துக்கொண்டு முகபாவங்களில் மிகுந்த பிரயாசை காட்டுவார். ஏன் இவ்வளவு சிரமப்படுத்திக் கொள்கிறார் என்று தோன்றும். 

ஷாஜி, ஸ்வர்ணலதா மறைந்த செய்தி வெளியானதும் உடனே ஜானகிக்கு பிறகு குரலில் பாவங்களை சிறப்பாக வெளிப்படுத்திய பாடகி மறைந்து விட்டார் என்று எழுதியிருந்தார். விமர்சகர்களின் கருத்து வெகுஜன ரசனையுடன் ஒத்துபோவது இதுபோல் எப்போதாவது அரிதாகத்தான். 

மேலும்...

ஒத்த இசையமைவு பாடல்கள்

பாடல்களில் சில ஒரே மாதிரி ஒலிப்பதால் மட்டுமே அவைகளை காப்பியடிக்கப்பட்டவை என்று கூறிவிட முடியாது. தென்னிந்திய சினிமா இசையமைப்பு பெரும்பாலும் கர்நாடக ராகங்களை அடிப்படையாகக் கொண்டவை. அதனால் ஒரே ராகத்தை பயன்படுத்தி போடப்பட்ட பாடல்களெல்லாம் ஒரே மாதிரிதான் ஒலிக்கும்.

உதாரணமாக,

1. ஆச அதிகம் வச்சி மனச
2. தென்றல் வந்து தீண்டும்போது
3. கல்யாண மாலை கொண்டாடும்
4. மரத்த வச்சவன் தண்ணி ஊத்துவான்

இவையெல்லாமே சிந்துபைரவி ராகத்தைக் கொண்டு மெட்டமைக்கப்பட்டவை. ஆரோகணம், அவுரோகணத்திற்கேற்ப சுதிகளில் ஏற்ற இறக்கங்கள் இருக்கலாமே தவிர, அடிப்படையில் ஒரே ஓசை நயங்களைக் கொண்டவை. மேலும், சிந்துபைரவியை எடுத்துக்கொண்டு, அதனுடன் வேறு சில ராகங்களை மிக்ஸ் பண்ணியும் போடப்பட்டவையாக இருக்கும். அதற்காக இவையெல்லாம் ஒன்றையொன்று காப்பியடித்து போட்டவை என்று சொல்லமுடியாது. 

மேலும் ஒரு உதாரணம்,

ராகம்: சுத்த தன்யாசி

1. மாலையில் யாரோ மனதோடு பேச
2. நான் காணும் உலகங்கள் யார் காணக்கூடும்
3. பாராமல் பார்த்த நெஞ்சம் ஜம்ஜஜம்ஜம்ஜம்

இப்படி கூறிக்கொண்டே போகலாம்.

இளையராஜாவின் பெரும்பாலான பாடல்கள் இப்படி கர்நாடக இசையை அடிப்படையாகக் கொண்டவை தாம். அவற்றில் ராஜா புரிந்துள்ள ஜாலங்களைப்பற்றி எழுத ஆரம்பித்தால் எழுதிக்கொண்டே போகலாம். 

ஆனால் சில இளவட்ட, தேங்காமூடி இசையமைபபாளர்கள் மேற்கத்திய பாடல்களை அப்படியே உருவி அதன் சட்டையை மட்டும் மாற்றி இங்கே தன் பெயரில் போட்டுக்கொண்டு விடுகிறார்கள். அதனைத்தான் இசைத் திருட்டு என்பது. 

இதேபோல் இளையராஜாவின் பலப் பாடல்கள் ஹிந்தியில் காப்பியடிக்கப்பட்டன என்று கேள்விப்பட்டிருக்கிறேன். எனக்கு வடக்கத்திய இசைப்பற்றி ஞானம் குறைவு. எனக்கு அதில் ஆர்வமும் இல்லை. காரணம், சாஹித்யம்(lyric) புரியாத எந்த இசையையும் பெரும்பாலும் நான் ரசிப்பதில்லை. சொற்கள் புரியாத ஆலாபனைகளில் உயிரோட்டமில்லை என்பது என் கருத்து.

ஹிந்துஸ்தானி மட்டும் அதில் விதிவிலக்கு. அங்கே மொத்தமே இரண்டு மூன்று வரிகள் தான் சாஹித்யம். மற்றதெல்லாம் சஞ்சாரங்கள் தாம்.

இசையைப்பற்றி நான் கற்றுக்கொண்டிருந்தது இடையில் தடைப்பட்டு விட்டது. எப்படியாவது அதற்கும் ஒரு நேரத்தை கண்டுபிடித்து மீண்டும் தொடர வேண்டும். சில காலமாக பிபி ஏறிக்கொண்டிருப்பதாக உணர்கிறேன். அதை இசை மட்டுமே சமனில் வைத்திருக்க முடியும்.

இன்னொரு விஷயம், நான் இங்கே இசையைப்பற்றி குறிப்பிடுவதெல்லாம், அதனை எப்படி ரசனைப்பூர்வமாக கேட்டு அனுபவிப்பது என்பது பற்றி மட்டுமே. நான் பாடவெல்லாம் முயற்சி செய்வதில்லை என்பதே இத்தமிழ்கூறும் நல்லுலகிற்கு நான் உரைக்கும் நற்செய்தி!

மேலும்...

இளையராஜா, தும்பி வா தும்பக்குடத்தின், சங்கத்தில் பாடாத கவிதை மற்றும் அகத்தூண்டல் பற்றி ஒரு பார்வை

சங்கத்தில் பாடாத கவிதையின் ஒரிஜினல் வெர்சனோட லிரிக்:

தும்பி வா தும்பக்குடத்தின் துஞ்சத்தாய் ஊஞ்ஞால் இடாம்

தும்பி வா தும்பக்குடத்தின் துஞ்சத்தாய் ஊஞ்ஞால் இடாம்

படம்: ஓலங்கள்

http://www.youtube.com/watch?v=l1lBbkWx0Dk

ஓலங்கள், பாலுமகேந்திரா, இளையராஜா கூட்டணியில் உருவான மலையாளப் படம். இதே டியூனை சமீபத்தில் இந்தி ‘பா’ படத்தில் கூட இளையராஜா பயன்படுத்தி இருக்கிறார். கேட்கும் யாரையும் வசீகரிக்கும் ஓர் இன்னிசை அது.

ஆனால் அந்த அற்புதமான டியூனை எங்கே இருந்து ராஜா எடுத்திருக்கிறார் என்றால்: http://www.youtube.com/watch?v=vankaSlfSr0

(Song: Istanbul, Not Constantinople)

இருந்தாலும், வருத்தப்பட வேண்டியதில்லை. இதை இளையராஜவுக்கு கிடைத்த inspiration என்றே நாம் எடுத்துக்கொள்ளலாம்.

காரணம், Copy - inspiration-க்கு இடையே என்ன வேறுபாடு என்றால், ஒரு கலை படைப்பின் மூலத்தை அப்படியே எடுத்து பயன்படுத்தி அதில் தன் பெயரை போட்டுக்கொள்வது copycat வேலை. ஆனால் அதையே அதன் மூலத்திலிருந்து 10 மடங்கு சிறப்பாக வெளிப்படும்படி தன் திறமையை காட்டி இழைத்து, முன்னிலும் ஒரு ஆகச்சிறந்த படைப்பை உருவாக்குவது நிச்சயம் copycat வேலை கிடையாது. அதுதான் inspiration (அகத்தூண்டல்).

இளையராஜாவின் ’தும்பி வா தும்பக்குடத்தின்’ அதன் மேற்கத்திய மூலப் பாடலில் இருந்து முற்றிலும் மேம்பட்ட ஒரு படைப்பு என்பதை அதை கேட்கும், அதன் இசை ஆக்கிரமிக்கும் இசையின் நுட்பங்களில் நுண்ணறிவில் பரிட்சயம் இல்லாத எந்த ஒரு சாதாரண ரசிகனாலும் சொல்லமுடியும்.

தமிழில் இந்த மாதிரி மேம்பட்ட மறுஆக்கங்களுக்கு எப்போதும் ஒரு பெரும் தேவை இருந்துவருகிறது. அதை கமல், இளையராஜா மாதிரி ‘கலைஞர்களின் கலைஞர்கள்’ தான் நிறைவு செய்து வருகிறார்கள். Planes, Trains and Automobiles - படத்திலிருந்து பிறந்ததாகவே இருக்கட்டுமே - அன்பே சிவம். அதை தமிழ்ச்சூழலுக்கு ஏற்ற வகையில் கமல் கையாண்ட விதத்தில் இன்று அது எத்தனை தமிழர்களின் ஆதர்சமாக இருக்கிறது. அப்படம் ஒருவேளை தமிழில் வராமலே போயிருந்தால் இன்று அதன் இடம் எவ்வளவு பெரிய வெற்றிடம் என்பதை நம்மால் உணர முடியும். கலைஞர்களின் கலைஞர்கள் அதை எடுத்தாள்வதற்கு முன்பே உணர்ந்து விடுகிறார்கள். அவ்வளவுதான் வேறுபாடு.

மேலும்...

பழசு என்றும் புதுசு: தேடினேன் வந்தது

யாருக்கும் மனதில் நினைத்ததை அடைந்து விட்டால் ஆனந்தம்தான். அந்த ஆனந்தத்தை வெளிப்படுத்த ஆடிப் பாடுவதை விடவும் களிப்பு தரும் வேறு ஒரு வழி உண்டோ இவ்வுலகில்?

அதிலும் ஆடுவது அழகு நங்கையாக இருந்து, ஆட்டமும் அற்புதமாக அமைந்து விடும் போது, அதைக் காணும் கண்களுக்கு பரவசம் விருந்துதான்...!

--

சும்மா, FM ரேடியோ ஸ்டைலில் எழுதிப் பார்த்தேன்.

டைரக்டர் ஸ்ரீதர், சிவாஜியுன் இணைந்து எடுத்த காமெடி படம்: ஊட்டி வரை உறவு. விஸ்வநாதன் இசை!

இப்படத்தில் அனைத்து பாடல்களுமே ஹிட், என்றாலும், எனக்கு அவற்றில் ’தேடினேன் வந்தது’ முக்காலத்து விருப்பப் பாடல். இப்பாடலின் நடன அசைவுகள் அக்காலத்தில் பிரபலமான ஒன்று. ஆடலை ரசித்தபடி அலட்டல் இல்லாமல் அஸால்டாக சிவாஜி கொடுக்கும் போஸ்கள் - இதன் அழகுக்கு அழகு!

”என் மனத்தில் ஒன்றைப் பற்றி

நான் நினைத்ததெல்லாம் வெற்றி

நான் இனிப் பறிக்கும் மலர் அனைத்தும்

மனம் பரப்பும் சுற்றி”

என்ன ஒரு சந்தம்! கண்ணதாசனைத் தவிர இவ்வளவு எளிமையான வார்த்தைகளில் குதூகலத்தை இட்டு நிரப்ப யாரால் முடியும்!

‘பெண் என்றால் தெய்வமாளிகை திறந்து கொள்ளாதோ’ என்று சுசீலா உச்ச ஸ்தாயில் பாடும்போது உடன் இசையை ரசிக்கும் அத்தனை உதடுகளும் அந்த ராகத்துடன் இணைந்து முணுமுணுக்க ஆரம்பித்து விடுகின்றன.

http://www.youtube.com/watch?v=8dhDt0Q7e8w

படம் : ஊட்டி வரை உறவு

பாடல் : தேடினேன் வந்தது, நாடினேன் தந்தது

பாடியவர்: சுசீலா

தேடினேன் வந்தது, நாடினேன் தந்தது

வாசலில் நின்றது, வாழவா என்றது

(தேடினேன்)

என் மனத்தில் ஒன்றைப் பற்றி

நான் நினைத்ததெல்லாம் வெற்றி

நான் இனிப் பறிக்கும் மலர் அனைத்தும்

மனம் பரப்பும் சுற்றி

பெண் என்றால் தெய்வ மளிகை

திறந்து கொள்ளாதோ...ஓஹோ...

ஓஹோ. ஓஹோஹோ...

(தேடினேன்)

இனி கலக்கம் என்றும் இல்லை

இதில் விளக்கம் சொல்வதுமில்லை

இனி உறக்கம் உண்டு விழிப்பதுண்டு

மயக்கம் உண்டு நெஞ்சே

பெண் என்றால் தெய்வ மாளிகை

திறந்து கொள்ளாதோ...ஓஹோ...

ஓஹோ. ஓஹோஹோ...

மேலும்...

பழசு என்றும் புதுசு: ஓடும் மேகங்களே

பழைய பாடல் ரசிகர்கள் என்னையும் தவிர்த்து வேறு யாராவது ஒருவராவது இருப்பார் என்னும் நம்பிக்கையில் weekend list-ல் பழைய பாடல்களையும் இனி சேர்க்க இருக்கிறேன்.

http://www.youtube.com/watch?v=DAleVIM18Cw

நாடாளும் வண்ணமயில்

காவியத்தில் நான் தலைவன்

நாட்டிலுள்ள அடிமைகளில்

ஆயிரத்தில் நான் ஒருவன்

மாளிகையே அவள் வீடு

மரக்கிளையில் என் கூடு

வாடுவதே என் பாடு இதில் நான்

அந்த மான் நெஞ்சை நாடுவதெங்கே கூறு

மேட்டுக்குடி காதலை மறுப்பதைக்கூட இவ்வளவு கவிநயத்துடன் செய்யமுடியுமா? விசுவநாதன் ராமமூர்த்தியின் இசையும், கண்ணதாசனின் பாடல் வரிகளும் இணைந்து அதை செய்து காட்டும் ஜாலம் வார்த்தைகளால் விவரிக்க இயலாதது.

ஊரெல்லாம் தூங்கையிலே

விழித்திருக்கும் என் இரவு

உலகமெல்லாம் சிரிக்கையிலே

அழுதிருக்கும் அந்த நிலவு

பாதையிலே வெகுதூரம்

பயணம் போகின்ற நேரம்

காதலியா மனம் தேடும் இதில் நான்

அந்த மான் நெஞ்சை நாடுவதெங்கே கூறு

பாடல் வரிகளை உள்வாங்கிக்கொண்டு இசையுடன் கரைந்து என்னால் சொல்லமுடிவதெல்லாம் அற்புதம் என்னும் ஒரு வார்த்தையை மட்டும்தான்.

ஆயிரத்தில் ஒருவனில் வரும் எல்லா பாடல்களும் என்னுடைய விருப்பப் பட்டியலில் உண்டு.

மேலும்...

உள்வாங்கிக்கொள்வதா, அழிய விடுவதா, எது globalization?

பாரம்பரிய இசையை அழிய விடுவது குறித்த இளையராஜாவின் வருத்தத்தின் மீதான இணைய குழும விவாதம் ஒன்றில் என் கருத்து:

ஹிந்தி படங்களுக்கு இசையமைப்பது என்ன பெரிய குற்றமா? அதற்கு ஏன் அவர் காரணம் தேடி அலையப் போகிறார்? இளையராஜா, ஹிந்தியில் அவ்வளவு பிஸியாகவா இருக்கிறார்?

2007-ல் சீனி கும், 2009-ல் பா, சல் சலே என்று இந்த மூன்று வருடங்களில் மொத்தமே மூன்று படங்களுக்குதான் ஹிந்தியில் இசையமைத்திருக்கிறார். அதனால் உன் கருத்து ஏற்புடையது அல்ல.

இளையராஜா மேடையில் மைக் பிடித்தால் பொதுவாக ஆன்மா, ஜீவன், இசை, கடவுள் என்று அவருக்குமே மட்டுமே புரிந்த மொழிநடையில் உளறிக்கொட்டுவது வழக்கம்தான். ஆனால் இங்கே பேசியுள்ளது அர்த்தப்பூர்வமானது. தமிழ் கலாச்சாரம், தமிழ் பாரம்பரியம் என்று குஷ்பூவின் மீது கல்லெறிந்த கூட்டம், தமிழர்களின் தனிச் சிறப்பான பாரம்பரிய கலை வடிவங்கள் அழிவதைப் பற்றி ஒருநாளும் குரல் எழுப்பியதில்லை. நாம் தமிழர்கள் என்று கோஷம் போட்டு வேஷம் போடுபவர்களும் கல்லெறியத்தான் சொல்லெறிகிறார்களே தவிர, தமிழர்களின் கலாச்சாரத்தின் வேர்களை மீட்டெடுப்பதில் ஒரு துரும்பையும் அசைக்கவில்லை.

எந்த ஒரு இனமாக இருந்தாலும், அதற்கு தன் மொழியின் மீதும், கலாச்சாரத்தின் மீதும் ஒரு குறைந்த பட்ச அக்கறை இருக்கவேண்டும். தமிழர்களிடம் அது கிஞ்சித்தும் கிடையாது. இருந்திருந்தால் கல்லூரிகளில் ‘கல்சுரல்ஸ்’ என்ற பெயரில் அடிக்கப்படும் கூத்துகள், வெறும் சினிமா நடிகையை அழைத்து வந்து அவர்களுடைய ‘மச்சான்ஸ்’ தமிழை கேட்டு கிறுகிறுத்து போவதாக மட்டும் இருந்து வராது.

Globalization என்பது மேற்கத்திய பாரம்பரிய இசையை உள்வாங்கிக்கொள்வதா? அல்லது அதற்கு நம் பாரம்பரிய இசையையும் கலையையும் காவு கொடுப்பதா?

இ.ரா: மயிலாட்டம், ஒயிலாட்டம், பொம்மலாட்டம், தேவராட்டம், கோலாட்டம், பாவைக் கூத்து, உடுக்குப் பாட்டு, கும்மிப் பாட்டு என நம்மிடம் 300 வகையான கிராமியக் கலைகள் இருந்தன. இப்போது அங்கொன்றும் இங்கொன்றுமாக 50 கலைகள் மட்டும் ஒரு சிலரின் சொந்த முயற்சியில் உயிர் வாழ்கின்றன.

இளையராஜா குறிப்பிடும் இந்த 50-ஐயும் விட்டு விடுவோம்; மேலே குறிப்பிட்டுள்ள முக்கியமான எட்டு கலைகளில் நாம் அறிந்து வைத்துள்ளது எத்தனை? அறிந்துகொள்ள விழைபவர்களுக்கு அறிய கிடைப்பது எத்தனை?

ஹே.. அதெல்லாம் சுத்த போரிங்பா.. என்பாயேயானால் இனியும் தமிழ் கலாச்சாரம், பாரம்பரியம் என்பது பற்றியெல்லாம் எங்கும் மூச்சு விடக்கூடாது.

இளையராஜாவினுடையது, விளிம்பு நிலையில் இருந்து கிளைத்து வந்து, நாட்டுப்புற செவ்வியல் இசைகளில் கரைகண்ட ஒரு கலைஞனின் உண்மையான ஆதங்கம். அதை கொச்சைப்படுத்தி விமர்சிப்பது, சொல்வது இளையராஜா என்பதால் செய்யப்படுவது. இதையே ரஹ்மான் சொல்லியிருந்தால் உங்களின் விமர்சன பேனா வேறு இங்க் கொண்டு எழுதியிருக்கும்; எழுதிய பக்கம் பாராட்டு மழையால் நனைந்திருக்கும். காரணம் இப்போது அவர் காட்டில் அல்லவா பரிசு மழை!

சென்னையில் கனிமொழியின் பங்களிப்பில் நடத்தப்பட்டு வரும் சென்னை சங்கமம் ஒரு முன்மாதிரியான நிகழ்ச்சி என்று பார்த்த பலரும் பாராட்டுகிறார்கள். அதேபோல் பொங்கல் சமயத்தில் சகாயம் நடத்திய நாமக்கல் ஓசை நிகழ்ச்சிகளின் ஒரு பகுதியாக குளக்கரை திடலில் ஏற்பாடு செய்யப்பட்ட பாரம்பரிய கலை வடிவங்களின் மேடை நிகழ்ச்சியை நீ கண்டிருக்க வேண்டும். அந்த இசையும் நடனமும் உன்னுடைய உணர்வுகளில் புரிந்த ஜாலங்களில் நாம் எவ்வளவு சிறப்பான ஒன்றை இழந்து கொண்டிருக்கிறோம் என்பதை உணர்ந்திருப்பாய்.

சாதாரண ரசிகர்களுக்கே இப்படி என்றால் இளையராஜா போல் நாட்டுபுற செவ்வியல் இசையில் ஊறித் திளைத்த, அதன் தாத்பர்யங்களில் வித்வத்துவம் பெற்ற ஒருவருக்கு, அது வழக்கொழிந்து வருவதை காணும்போது எழும் ஆதங்கத்தையும் ஆவேசத்தையும் மதிக்க வேண்டும். தாமாக ஒரு காரணம் கற்பித்துக்கொண்டு இகழக்கூடாது.

மேலும்...

ஹரி மாமியின் ஹரிகதா & சாஹித்ய சங்கீதம்

சென்னையின் சபாக்களில் சங்கீத சீசன் கன ஜோராக நடந்துவருகிறது. அதையொட்டி பத்திரிக்கைகளின் பக்கங்களும் வண்ணமயமான படங்களுடன் படபடக்கின்றன. மாமாக்களும் மாமிக்களும் தொடைத் தட்டி ரசிக்கும் கர்நாடக சங்கீதத்தில் அப்படி என்னதான் இருக்கிறது என்று தெரிந்து கொள்ளும் நெஞ்சம் மேலிட்ட ஆர்வத்தில் உடன் பணிபுரிந்த சங்கீதம் கற்றிருந்த ஸ்ரீரங்க நண்பர் ஒருவரை படுத்தி எடுத்ததில், அடிப்படையான சில விஷயங்களை புரியவைத்து ராகங்களை பகுத்தறியும் பயிற்சியும் சொல்லிக் கொடுத்தார். பிறகு வழக்கம் போல வேறுவேறு விஷயங்களில் ஆர்வம் சென்று மற்ற பல விஷயங்களையும் போலவே இதை பாதியில்விட்டுவிட்டேன். அந்தளவில் அது சங்கீதத்திற்கு நல்லதாகிப் போனது.

அண்மை காலமாக ஒவ்வொரு சீசனிலும் நான் எதிர்பார்த்திருப்பது இரண்டு விஷயங்களை. ஒன்று சஞ்சய் சுப்ரமணியனின் கச்சேரி. இரண்டாவது விசாகா ஹரியின் கதாகாலட்சேபம். மாமியின் உபன்யாசத்தில் ஹரி கதா, ஆண்டாள் திருக்கல்யாணம், தியாகராஜ சரிதம் என்று எதைக் கேட்டாலும் அது திகட்டாத தெள்ளமுது. சனி மாலை ஜெயா டிவியில் மாமியின் மார்கழி மஹா உற்சவ உபன்யாசம் கேட்டதிலிருந்து மீண்டும் பழைய கச்சேரிகளையெல்லாம் நேற்று முழுவதும் தேடியெடுத்துக் கேட்டுக் கொண்டிருந்தேன். குறிப்பாக ஆண்டாள் திருக்கல்யாணத்தில் கோதை மாலை சூட்டும் அழகை இதைவிட வேறு யாராவது அழகுபட பாடி விளக்கமுடியுமா?

மாலை சாற்றினாள்! கோதை மாலை மாற்றினாள்!

மாலடைந்து, மதிலரங்கன், மாலை அவர்தம் மார்பிலே,

மையலாள், தையலாள், மாமலர்க் கரத்தினாள்,

ரங்க ராஜனை, அன்பர் தங்கள் நேசனை,

ஆசி கூறி, பூசுரர்கள் பேசி மிக்க வாழ்த்திட,

அன்புடன், இன்பமாய், ஆண்டாள் கரத்தினாள்,

மாலை சாற்றினாள்! கோதை மாலை மாற்றினாள்!

பா-மாலை சாற்றினாள்! பூ-மாலை மாற்றினாள்!

*

சாஹித்யம் இல்லாத சங்கீதத்தையே தான் விரும்புவதாக குமுதத்தில் இந்தவாரம் ஞாநி எழுதியுள்ளார். சாஹித்யங்கள் சினிமா பாடல்களுக்கு வேண்டுமானால் சில சமயம் பொருத்தமாகவும் ரசிக்க கூடியதாகவும் இருக்கிறது. ஆனால் சாஸ்திரிய சங்கீதத்திற்கு அது பெரும்பாலான நேரங்களில் திணிப்பாகவே இருக்கிறது என்பதுதான் என் கருத்தும். மேலும், ஞாநி குறிப்பிடுவது போல கர்நாடக சங்கீதத்தைவிட ஹிந்துஸ்தானி இசை அதிக வரவேற்பைப் பெற்றதற்கு காரணம் அதன் குறைவான சாஹித்யம் மற்றும் நெக்குருக வைக்கும் விஸ்தாரமான ஆலாபனைகள்(ஹிந்துஸ்தானியில் ’ஆலாப்’). ராகங்களும் குறைவே. அதனுடன் ஒப்பிடும்போது கர்நாடக சங்கீதம் பத்து, பதினைந்து ராக உருப்படிகளை ஒன்று சேர்த்துக் கட்டிய பண்டல் போல காணப்படுகிறது.

அதைவிட அதை வெகுஜன ரசனையில் இருந்து விலக்கி வைப்பது அதன் தெலுங்கு கீர்த்தனைகள். கிட்டத்தட்ட இரு நூற்றாண்டுகளாக சென்னை கர்நாடக இசையின் மையப் புள்ளியாக இருந்துவந்தாலும் இன்னும் தமிழிசையின் பக்கம் தலை சாய்க்க நம் வித்வான்கள் மனம் ஒப்பவில்லை. கேட்டால் இந்த சாஹித்யங்கள் எல்லாம் கர்நாடக இசைக்காகவே அர்பணிக்கப்பட்டவை; புனிதமானவை; தெய்வீகமானவை என்கிறார்கள். கர்நாடக இசையின் மும்மூர்த்திகள் வாழ்ந்ததும் இக்கீர்த்தனைகளை இயற்றியதும் 18 மற்றும் 19-ஆம் நூற்றாண்டுகளில். இவர்கள் இயற்றிய தெலுங்கு கீர்த்தனைகள்தாம் இன்றளவும் தெய்வீகமாக கருதப்பட்டு பாடப்படுகிறது. அப்படியானால் இவர்களின் காலத்திற்கும் முன் இருந்த சாஹித்ய வடிவம் யாது? அது சமஸ்கிருதம் என்றால் அதன் தெய்வீகத்தன்மை மற்றும் புனிதத்தை இம்மும்மூர்த்திகள் கெடுத்ததாக ஆகாதா? அதனால் இசையின் அடிப்படை கூறுகள் மாறாமல் ராகத்திற்குள் பொருந்தக்கூடியதாகப் போடப்படும் எல்லா சாஹித்யங்களும் சிறப்பானவையே என்பதுதான் உண்மை.

உன்னால் முடியும் தம்பியின் ஒரு காட்சியில் இளையராஜா இதனைக் கோடிட்டு காட்டியிருப்பார். கச்சேரிக்குப் போகும் வழியில் விபத்தில் மாட்டிய ஒருவருக்கு உதவ சென்றதால் கமல் தாமதமாக கச்சேரிக்கு வருவார். இதனால் கோபமுற்ற தன் தந்தையைப் பார்த்து வழக்கமான சங்கதிகளைத் தவிர்த்து கமல் பாடும் ‘மானிட சேவை துரோகமா” என்பது எந்த இடத்திலும் பிசிறு தட்டாத முயற்சி.

இருபதாம் நூற்றாண்டின் ஆரம்பத்தில் தமிழிசையை முன்னெடுக்க என்றே அண்ணாமலை செட்டியார், கல்கி, இராஜாஜி போன்றோரைப் புரவலராகக் கொண்டு தமிழிசை சங்கம் துவங்கப்பட்டது. ஆனால் அவர்கள் காலத்திற்குப் பிறகு அம்மாதிரி முயற்சிகளில் தீவிரம் காட்டப்படவில்லை. சில வருடங்கள் முன்பு இராமதாஸ் பொங்குதமிழ் பண்ணிசை பெருமன்றம் என்று ஒன்றை முன்னிலைப்படுத்தி தமிழிசை கச்சேரிகள் நடத்தினார். அதன் இன்றைய நிலை என்னெவென்று தெரியவில்லை. தனியாக கேஸட்களில் தமிழிசைப் பாடி வெளியிடும் நம் புகழ்பெற்ற சங்கீத வித்வான்கள்கூட சபா கச்சேரி என்று வந்துவிட்டால் தமிழை தீண்ட தகாததாக பார்க்கும் நிலை இன்றுவரை மாறவில்லை. தமிழிசைக்கான புரவலர்கள் அதிகரித்து, அது தன்னை பக்திக்குள் சிறைப்படுத்திக் கொண்டிருப்பதிலிருந்து வெளிவரும் ஒரு நாளில் இது மாறலாம்.

மேலும்...